|
Działy
Kongo
Data dodania: 2009-02-20 / Data modyfikacji: 2009-02-27 O. Eleuteriusz Klimczak wyjechał do Afryki w roku 1971. Początek misyjnego działania przypadł w miejscowości KINKONDJA w Republice Demokratycznej Kongo. Pracuje wśród ludzi należących do grupy BANTU, szczepu BALUBA mówiącyca w języku kiluba. W KINKONDJA byłem wikarym parafii, potem po roku przełożonym i proboszczem misji, do roku 1986.
Po przekroczeniu barier języka, kultury i klimatu trzeba było sobie uświadomić o trzech punktach ewangelizacji (pastoralnym, edukacyjnym i sanitarnym), która obejmuje całościowo człowieka. Misjonarz powinien wyrzec się samego siebie i tego, co uważał dotychczas za swoje, aby stać się wszystkim dla wszystkich za przykładem św. Pawła.Na tej misji zaczęło się od mostów, drogi, przychodni, szkoły, a następnie został wybudowany duży kościół z 800 miejscami siedzącymi (do 4000 razem z miejscami stojącymi) w centrum misji. A oprócz tego w poszczególnych wioskach kaplice, które służyły również jako klasy szkolne.Następnie zostałem przeniesiony ze względu na zdrowie przez ks. bp MALUNGA do misji w miejscowości KABONDO – IANDA. Do dnia dzisiejszego przebywam w tym miejscu i jestem odpowiedzialny za Centrum Formacji Katechistów (pastoralnej i socjalnej) dla Diecezji KAMINA. Na tej misji w Centrum Katechetycznym wybudowaliśmy duży kościół. To właśnie w tym Centrum, wybrani przez poszczególne wspólnoty katechiści, są formowani Są oni nieodłącznymi współpracownikami w pracy duszpasterskiej. Oprócz tego obecnie obsługuję 38 wiosek (jak na razie, a może być więcej), które są parafiami. Wszędzie są odpowiedzialni za wspólnotę przełożeni i katechiści. W 18 wioskach są już małe kościoły, w pozostałych mam nadzieję zostaną zbudowane choćby kaplice. Największym problemem jest dostępność wody zdatnej do picia. W KINKONDJI do picia służyła mi przez 15 lat woda deszczowa, przechowywana w zbiornikach betonowych. Obecnie na terenie misji w KABONDO – DIANDA udało się wybudować dzięki ofiarom złożonym przez parafian i sympatyków z Brodnicy, Pakości, Helu, Olsztyna i innych ofiarodawców 3 studnie głębinowe, a potrzeby są duże. Choroby nękające mieszkańców misji i terenów Konga to przede wszystkim malaria, ameby, cholera, różyczka z powikłaniami, których przyczyną jest brak wody zdatnej do picia.Życie codzienne upływa na ciężkiej pracy związanej z uprawą ziemi, aby mógł wyrosnąć maniok, który jest podstawowym pokarmem. Czas potrzebny, aby zebrać plony z manioku wynosi 3 lata. Poza tym trudnią się polowaniem w buszu, czy też łowieniem ryb. Szkoły nie są takie jak w Polsce. Jednak dzieci bardzo pragną się uczyć w szkole. Często zajęcia są pod gołym niebem, albo w wybudowanych skromnych szkołach, bądź też w kaplicy czy kościele. Liturgia na terenach misyjnych wymaga dostosowania do miejscowych zwyczajów.Ponieważ Afrykańczyk objawia swoją osobowość w tańcu i śpiewie, i według zaleceń Soboru Watykańskiego II mówiącego o inkulturacji wiele elementów z ich zwyczajów jest włączonych w liturgię Eucharystyczną i liturgię innych sakramentów. Pismo św. i księgi liturgiczne zastały przetłumaczone na ich język kiluba. Największymi świętami są Boże Narodzenie i Wielkanoc oraz Wniebowzięcie NMP.Przemieszczanie się z miejsca na miejsce wymaga wielkiej cierpliwości i dużo czasu. Duże odległości i brak jakichkolwiek dróg sprawia, że trzeba stosować wszelkie możliwe rodku lokomocji: od roweru, przez motocykl, łódkę (dłubankę), samochód. Trzeba też czasami spory kawał drogi przejść pieszo. 
Poleć stronę franciszkanie.net Poleć naszą witrynę swoim znajomym
 Polecamy        Refleksje Synu, jeżeli masz zamiar służyć Panu, przygotuj swą duszę na doświadczenie! (Syr 2,1) |
