20 stycznia - im. br. Sebastian, fr. Fabian
zmarli współbracia od 2000r. do 2015r.

Data dodania: 2009-02-23 / Data modyfikacji: 2016-05-08


o. EneaszO. Eneasz Janusz Kowalczyk OFM

Urodził się 10.01.1946 r. w Rurach Jezuickich, woj. lubelskie, w parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, archidiec. Lubelska. W swej rodzinnej parafii pw. św. Pawła został ochrzczony dnia 3.02.1946 r. jako Janusz Marian Kowalczyk. Jego rodzicami byli Józef i Zofia zd. Podlaska. Był absolwentem Technikum Budowlanego w Lublinie, które ukończył w 1974 r. Życie zakonne rozpoczął nowicjatem w Osiecznej 27.08.1983. Przyjął wtedy habit z rąk o. definitora prowincjalnego Hipolita J. Lipińskiego i przybrał imię zakonne Eneasz. Dnia 26.08.1984 r. złożył pierwsze śluby czasowe na ręce o. wikariusza prowincjalnego Hipolita J. Lipińskiego. Studia filozoficzno - teologiczne odbył w Katowicach - Panewnikach w latach 1984-1990. Jako kleryk brał udział w długofalowym kursie duszpasterstwa trzeźwości w Zakroczmiu. Profesję wieczystą złożył w Katowicach - Panewnikach 7.05.1989, na ręce o. prowincjała Joachima A. Mazurka. Tam też, w bazylice pw. św. Ludwika, przyjął święcenia prezbiteratu 23.05.1990, przez posługę ks. Damiana Zimonia, biskupa diecezjalnego. Po święceniach - przez jeden rok - przebywał we Wronkach (1991-1992). Dnia 19.03.1991 przeszedł do nowopowstałej Prowincji św. Franciszka z Asyżu. W nowej prowincji był: katechetą, asystentem duchowym FZŚ. i do dyspozycji przełożonych w Miłakowie (1991-1997), katechetą w Olsztynie (1997-2000), wikarym domu, wikariuszem parafialnym i do dyspozycji przełożonych w Barczewie (2000 - 2009), Przez jeden rok przebywał w Wejherowie do dyspozycji przełożonych (2009-2010), w Brodnicy do dyspozycji przełożonych (2010-2013). W 2002 r. bardzo poważnie zachorował. Ze względu na stale pogarszający się stan zdrowia w 2013 r. został skierowany do infirmerii klasztoru w Osiecznej. Siostra Śmierć zabrała go do Pana w Lublinie, podczas odwiedzin rodziny, pięć dni przed srebrnym jubileuszem kapłaństwa. Zmarł 21 maja 2015 r., w wieku 69 lat, w 31 roku życia zakonnego i 25 roku kapłaństwa.  Spoczywa na cmentarzu w Barczewie.


O. Kajetan DzieniszO. Kajetan Waldemar Dzienisz OFM 

O. Kajetan Waldemar Dzienisz, syn Brunona i Małgorzaty zd. Pawelczyk, urodził się 28.11.1962 roku w Wejherowie, woj. pomorskie, w parafii pw. Trójcy Świętej, archidiec. gdańska. Miał troje rodzeństwa: Lucyna, Bogdan i Barbara (zartwychwstanka). W swej rodzinnej parafii przyjął sakramenty wtajemniczenia: 9.12.1962 został ochrzczony, w 1972 roku przystąpił do Pierwszej Komunii św., a w 1975 roku przyjął sakrament bierzmowania. Do Prowincji pw. Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych - Franciszkanów wstąpił w Osiecznej dnia 29.08.1981 roku i rozpoczął nowicjat: przyjął strój zakonny z rąk o. prowincjała Damiana H. Szojdy, przybierając imię Kajetan. Po roku złożył pierwsze przyrzeczenia zachowania rad ewangelicznych na ręce o. prowincjała Damiana H. Szojdy. Studia filozoficzno - teologiczne odbył w Katowicach - Panewnikach w latach 1982 -1988. Wieczystą profesję złożył dnia 7.02.1987 roku na ręce ówczesnego prowincjała, o. Joachima A. Mazurka. Święcenia kapłańskie przyjął w Katowicach - Panewnikach dnia 21.05.1988 roku przez posługę ks. bpa Gerarda Bernackiego. W czasie studiów seminaryjnych, w okresie od 1 do 31.08.1984 roku, odbył praktykę z zakresu pomocy pielęgniarskiej na oddziale Neurochirurgii Centralnego Szpitala Klinicznego w Katowicach - Ligocie. Po studiach seminaryjnych w 1988 roku wyjechał do Austrii celem nauki języka niemieckiego. Przez pewien czas pracował duszpastersko w St. Pölten (Austria), w klasztorze należącym do prowincji Wiedeńskiej. Następnie podjął obowiązki przewodnika w Asyżu i zamieszkał w Porcjunkuli, u Matki Bożej Anielskiej. Przebywając w Asyżu otrzymał zgodę na podjęcie studiów.  Na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie zaliczył wykłady potrzebne do licencjatu i doktoratu. W czerwcu 1995 roku Definitorium odwołało go do Polski i skierowało do klasztoru w Poznaniu w charakterze rekolekcjonisty i stacjonariusza. Przez rok był także katechetą w Szkole Mistrzostwa Sportowego. W marcu 1991 roku wstąpił do nowopowstałej prowincji pw. św. Franciszka z Asyżu w Polsce. Dnia 6 lipca 2000 r., został przeniesiony do Chianciano Terme (Włochy), jako wikary klasztoru przejętego od Prowincji Toskańskiej. Dnia 13.05.2006 roku został mianowany przez bpa Rodolfo Cetoloni OFM wikariuszem biskupim do spraw życia konsekrowanego. Decyzją Kongresu kapitulnego z dnia 18.05.2009 roku został gwardianem i kustoszem sanktuarium św. Antoniego w Chianciano Terme. Jednocześnie podjął obowiązki asystenta duchowego miejscowej wspólnoty Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Aż do śmierci przebywał we wspólnocie zakonnej w Chianciano Terme (Włochy). Zmarł nagle w klasztorze na rozległy zawał serca, dnia 25.10.2014 roku, w 52 roku życia, w 33 roku życia zakonnego i w 27 roku kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu w Wejherowie dnia 31.10.2014 roku. Zmarłego o. Kajetana W. Dzienisza polecamy Bożemu Miłosierdziu. Modlitwa: Miłosierny Boże, spraw, aby Twój sługa, ojciec Kajetan, którego w ziemskim życiu zaszczyciłeś świętym posłannictwem, radował się wiecznie w niebieskiej chwale. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.


o. Klaudiusz WarmuzO. Klaudiusz Ryszard Warmuz OFM

Urodził się 17.03.1956 roku w Nowym Tomyślu, woj. wielkopolskie, w parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy, archidiec. poznańska. W swej rodzinnej parafii został ochrzczony dnia 8.04.1956 roku jako Ryszard Bolesław. Jego rodzicami byli Stefan i Joanna zd. Bąk. Miał rodzeństwo: brata i siostrę. W 1977 roku ukończył Technikum Kolejowe w Poznaniu uwieńczone egzaminem dojrzałości w Zielonej Górze. Zaczął pracować na stanowisku technika - automatyka w Opalenicy. W październiku tegoż roku został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Po jej ukończeniu powrócił do pracy w macierzystym zakładzie na stanowisko zastępcy zawiadowcy odcinka Zabezpieczenia Ruchu Kolejowego. Rodzice pochodzili z Choczni k. Kalwarii Zebrzydowskiej. Babcia często zabierała go na nabożeństwa kalwaryjskie. Tam zrodziło się jego powołanie. W 1983 roku poprosił o przyjęcie do Prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP Zakonu Braci Mniejszych z siedzibą Władz prowincjalnych w Krakowie. Życie zakonne rozpoczął nowicjatem w Leżajsku 1.09.1983. Przyjął wtedy habit z rąk magistra nowicjatu o. Mirosława Więcława i przybrał imię zakonne Klaudiusz. Dnia 2.09.1984 roku złożył pierwsze śluby czasowe na ręce magistra nowicjatu o. Mirosława Więcława. Studia filozoficzno - teologiczne odbył w Krakowie i Kalwarii Zebrzydowskiej w latach 1984 - 1990. Profesję wieczystą złożył 4.10.1988 w bazylice Matki Bożej Anielskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej, na ręce o. prowincjała Andrzeja Pabina. Tam też przyjął 9.06.1990 roku święcenia prezbiteratu przez posługę ks. Jana Szkodonia, biskupa pomocniczego Archidiecezji Krakowskiej. Dnia 19.03.1991 roku, przeszedł do nowopowstałej Prowincji św. Franciszka z Asyżu z siedzibą prowincjałatu w Poznaniu. Po święceniach pracował duszpastersko jako wikariusz parafialny i katecheta: w Miłakowie (1990-1994), Wejherowie (1994-1996), Helu (1996-1997), ponownie w Miłakowie (1997-2000), Jarocinie (2000-2002), Osiecznej (2002-2003), Brodnicy (2003-2009). Był też wikarym domu, zaopatrzeniowcem i ekonomem. W 2009 r. został wybrany przełożonym domu zakonnego w Kadynach, w diecezji elbląskiej. W tym klasztorze zmarł 20.01.2014 roku, w 58 roku życia, w 30 roku życia zakonnego i w 24 roku kapłaństwa. Pogrzeb o. Klaudiusza odbył się 27.01.2014 roku w Woźnikach. Zmarły spocznie na cmentarzu przyklasztornym. 


o. Paweł HebelO. Paweł Kazimierz Hebel OFM

Urodził się 9.10.1956 roku w Wejherowie, woj. pomorskie, parafia pw. Świętej Trójcy, w diecezji gdańskiej (dawniej chełmińskiej). W swej rodzinnej parafii został ochrzczony dnia 4.11.1956 roku. Jego rodzicami byli Zygmunt i Gertruda zd. Rzeppa. Miał trójkę rodzeństwa: brata bliźniaka - Andrzeja oraz dwie siostry - Gabrielę i Krystynę.  Od najmłodszych lat był związany z klasztorem franciszkanów w Wejherowie. W 1975 roku ukończył Niższe Seminarium Franciszkanów w Niepokalanowie i wstąpił do Prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych. Życie zakonne i rozpoczął nowicjatem w Kobylinie 7.09.1975: przyjął strój zakonny z rąk o. prowincjała Damiana Szojdy i przybrał imię Paweł. Dnia 5.09.1976 roku złożył Przeczenia Zachowania Rad Ewangelicznych na ręce o. prowincjała Damiana Szojdy. Studia filozoficzno - teologiczne odbył w Katowicach - Panewnikach w okresie od 1.10.1976 do 7.04.1982 roku. Profesję uroczystą (wieczystą) złożył 30.12.1979 w kościele klasztornym w Wejherowie na race o. prowincjała Damiana Szojdy. Święcenia kapłańskie przyjął w bazylice franciszkanów w Katowicach-Panewnikach 7.04.1982 roku przez posługę ks. bpa Herberta Bednorza, Ordynariusza Katowickiego. Po święceniach, dnia 31.08.1982 roku objął stanowisko wikariusza parafii przyklasztornej w Rybniku. W 1984 roku został skierowany przez o. prowincjała Joachima Mazurka, na kurs języka do Goethe-Institut we Frankfurcie nad Menem. Po jego ukończeniu w roku 1985, wyjechał do pracy duszpasterskiej wśród katolików austriackich w klasztorze w Sankt Poelten. W tym czasie, 19.03.1991 roku, przeszedł do Prowincji św. Franciszka z Asyżu. Podczas pobytu w klasztorze Maria Enzersdorf, w roku 1995, o. prowincjał Hipolit Lipiński skierował go do pracy duszpasterskiej w prowincji św. Antoniego w Monachium, w Niemczech. Po pobycie w klasztorach w Nürnberg i Vierzehnheiligen, o. prowincjał Adam Sikora skierował go dnia 1.09.1997 roku do pracy, wśród katolików niemieckich w diecezji Bamberg. Przez 17 lat, aż do swej śmierci, był proboszczem parafii Świętych Henryka i Kunegundy oraz Wniebowzięcia NMP w Burgkunstadt i Kirchlein. Zmarł 15.01.2014 roku na plebani, w której mieszkał, w 58 roku życia, w 38 roku konsekracji zakonnej i w 32 roku kapłaństwa. Dnia 15 stycznia 2014 roku, w kościele parafialnym w Burgkunstadt zostało odprawione Requiem z udziałem duchowieństwa, miejscowych wiernych oraz przedstawicieli prowincji. Pogrzeb o. Pawła odbył się 23.01.2014 roku w Wejherowie. Zmarły spoczywa na miejscowym cmentarzu. 


br. Czesław GrześkiewiczBr. Czesław Wincenty Grześkiewicz OFM

Dnia 1 października 2012 r. zmarł w klasztorze w Osiecznej br. Czesław Wincenty Grześkiewicz. Pogrzeb br. Czesława odbył się w środę dnia 3 października. Zmarły został pochowany na cmentarzu przyklasztornym. Br. Czesław urodził się 12 lipca 1926 r. w miejscowości Tłukawy, w pow. obornickim, jako syn Stanisława Grześkiewicza oraz Marianny z domu Wylęgała. Rodzice byli właścicielami gospodarstwa rolnego. Br. Czesław został ochrzczony 1 sierpnia 1926 r. w kościele parafialnym pw. św. Mikołaja w Ryczywole, otrzymując imiona Wincenty i Leonard. W tym też kościele przystąpił do I Komunii św. i przyjął sakrament bierzmowania. W chwili wybuchu II wojny światowej miał ukończoną piątą klasę szkoły podstawowej. W czasie wojny był zmuszony pracować fizycznie na polach okolicznych gospodarzy niemieckich. Po wyzwoleniu uzupełnił wykształcenie w zakresie szkoły podstawowej otrzymując świadectwo jej ukończenia z wynikiem bardzo dobrym. Jednocześnie uczył się zawodu krawieckiego. Dnia 15 września 1947 r. został wcielony na dwa lata do wojska. Służbę wojskową odbywał w Białymstoku. Po przeniesieniu do rezerwy 1 września 1949 r. kontynuował naukę zawodu, uwieńczoną dyplomem czeladniczym. W 1956 r. w wieku 29 lat, br. Czesław złożył prośbę o przyjęcie do Franciszkanów Prowincji Wniebowzięcia NMP w Katowicach-Panewnikach (wtedy: Stalinogród). W związku ze wstąpieniem do zakonu, proboszcz parafii pw. św. Mikołaja w Ryczywole zaświadczył na piśmie, że petent cieszy się w parafii dobrą opinią. Został przyjęty do zakonu, przywdziewając w Katowicach - Panewnikach habit tercjarski dnia 22 grudnia 1956 r. Nowicjat I Zakonu rozpoczął dnia 16 października 1958 r. Profesję czasową złożył dnia 17 października 1959 r., a profesje uroczystą dnia 17 października 1962 r. Życie klasztorne br. Czesława, począwszy od nowicjatu,  do r. 1965 było związane z Osieczną, gdzie był kucharzem, furtianem i krawcem. Dnia 8 maja 1965 został przeniesiony do Miejskiej Górki. Tam przebywał do 30 lipca 1974 r. będąc kucharzem, furtianem i zakrystianem. Od 1 sierpnia do chwili śmierci przebywał w klasztorze w Osiecznej jako furtian, zaopatrzeniowiec i krawiec. W 1980 r. miał być przeniesiony początkowo do klasztoru w Jarocinie, a potem do Opola. Uprosił jednak Ministra prowincjalnego i pozostał w klasztorze nowicjackim. W 1991 r. wstąpił do Prowincji pw. św. Franciszka z Asyżu, pozostając nadal w Osiecznej. Tu zakończył swoje skromne i pracowite życie. Br. Czesław przeżył 86 lat, w zakonie 56.


O. Samuel Franciszek Moniak OFM

O. Samuel urodził się 3.10.1956 r. w Gryfinie, w woj. zachodnio-pomorskim, w archid. Szczecińsko-kamieńskiej. Był synem Józefa i Heleny zd. Dąbrowa. Na chrzcie św. otrzymał imię Franciszek. Był piątym, z siedmiorga dzieci swoich rodziców: Elżbieta (1949), Wiesław (1950), Janina (1951), Kazimierz (1955), Franciszek (1956), Julian (1959) i Urszula (1962).Po ukończeniu szkoły podstawowej uczył się w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Szczecinie, a potem w Technikum Elektrycznym w Radomiu. W wieku 10 lat uległ wypadkowi. Wpadł sankami pod koła samochodu. Rekonwalescencja trwała dwa lata. Wtedy zrodziło się powołanie - pojawiła się chęć poświecenia się służbie Bogu. Po ukończeniu technikum, w 1978 r. wstąpił do Prowincji pw. Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych - Franciszkanów z siedzibą w Katowicach - Panewnikach. Chciał być bratem zakonnym „przygotowanym do pracy katechetycznej". W rozmowie kwalifikacyjnej zapropo-nowano mu naukę w Wyższym Seminarium Duchownym. Przemyślał propozycję i po ukończeniu nowicjatu, rozpoczął studia filozoficzno - teologiczne w Katowicach - Panewnikach. W opinii, przed wstąpieniem do zakonu, proboszcz gryficki napisał: „Zawsze brał udział w życiu Kościoła, przystępował do sakramentów, zawsze był obecny na Mszy św.". Dnia 18.04.1984 r. przyjął w Bazylice Panewnickiej - z rąk ks. bpa dra Herberta uszczyk - święcenia diakonatu, a 3.04.1985 r. święcenia prezbiteratu. Po święceniach przebywał w klasztorze w Kolanie na Kaszubach (1985-1988), potem był spowiednikiem w Opolu (1988-1990), uszczykowisty i spowiednikiem w Osiecznej (1990-1991). Dnia 19.03.1991 r. wstąpił do utworzonej wtedy Prowincji pw. św. Franciszka z Asyżu z siedzibą Władz zakonnych w Poznaniu. W nowoutworzonej prowincji był wikarym domu w Gdańsku Nowym-Porcie (1991-1993), wikarym domu i ekonomem w Brodnicy (1993-1998), kapelanem Domu Pomocy Społecznej i Sióstr Franciszkanek od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej w Czarnem (1998-2002), wikarym domu i ekonomem w Kolanie (2002-2004), spowiednikiem w Poznaniu (2004-2009). Od 2009 r. do śmierci pełnił obowiązki kapelana domu zakonnego Braci Serca Jezusowego w uszczykowi. O. Samuel Franciszek Moniak zmarł w Poznaniu, po długiej i ciężkiej chorobie, w sobotę, dnia 5 listopada 2011 r. Odszedł do Pana mając 55. lat życia, w 34. roku powołania zakonnego i 27. roku prezbiteratu. 


o. Czesław LiniewiczO. Czesław Władysław Liniewicz OFM

O. Czesław urodził się 10.05.1948 r. w Szczecinku, woj. zachodnio-pomorskie., na terenie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Był synem Józefa i Zofii zd. Szulc. W 1955 r. rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej w Turowie Pomorskim. Od 1957 do 1962 r. był ministrantem przy kościele w Turowie. Po ukończeniu szkoły podstawowej, z rodzicami przeniósł się do Wronek. Tam rozpoczął naukę w Zasadniczej Szkole Zawodowej, pracując jednocześnie jako ślusarz w miejscowych Zakładach Ziemniaczanych. W 1969 r. ukończył Technikum Mechaniczne i podjął pracę na stanowisku konstruktora w Fabryce Maszyn i Urządzeń we Wronkach. W tym zakładzie pracował do 1971 r. Po zakończeniu pracy zawodowej wstąpił do Prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych-Franciszkanów i dnia 1.04.1971 r. rozpoczął w Osiecznej nowicjat, przyjmując imię zakonne Czesław. Po ukończeniu nowicjatu, dnia 17.03.1972 r. złożył, na ręce o. Benignego Zbig. Piechoty, przyrzeczenia zachowania rad ewangelicznych, a 2.08.1975 r. profesję uroczystą na ręce ministra prowincjalnego, o. Damiana Szojdy. Święcenia prezbiteratu otrzymał 6.04.1977 r. w Katowicach-Panewnikach z rąk ks. bpa Herberta uszczyk. W latach 1977-1980 pracował w Osiecznej jako uszczykowisty i uszczykowist. Równocześnie studiował w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego przy PWT w Warszawie. W latach 1989-1993 był wikarym domu osieckiego, a w latach 1983-1986 wicerektorem WSD w Katowicach Panewnikach, duszpasterzem akademickim i duszpasterzem sióstr zakonnych w Cieszynie i Pielgrzy-mowicach. Jednocześnie studiował na KUL-u poradnictwo psychologiczne i psychoterapię. W 1986 r. został gwardianem i kustoszem sanktuarium Matki Bożej w Osiecznej. Funkcje te pełnił do 1991 r. Dnia 19.03.1991 r. wstąpił do Prowincji św. Franciszka z Asyżu. W latach 1991-1997 był magistrem nowicjatu i kustoszem sanktuarium. Od 1997 r. był sekretarzem formacji i studiów oraz moderatorem formacji ciągłej. We wrześniu 2000 r. objął stanowisko gwardiana klasztoru w Poznaniu. W październiku tego roku, dekretem Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, został mianowany asystentem zakonnym Klarysek od Wiecznej Adoracji w Polsce. W grudniu 2001 r. został mianowany członkiem Archidiecezjalnej Komisji Ekumenicznej i wszedł do Poznańskiej Grupy Ekumenicznej. W 2003 r. został wikarym domu w Woźnikach. W 2004 r. podjął prace w Synodalnej Komisji woj. Dialogu Ekumenicznego. Przeniesiony do Osiecznej podjął w 2006 r. obowiązki magistra nowicjatu i kustosza Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej. W 2007 r. przedłużono jego członkostwo w Archidiecezjalnej Komisji woj. Ekumenizmu. Został też delegatem tej komisji woj. kontaktów z Instytutami Życia Konsekrowanego i kustoszami sanktuariów. Kapituła Prowincjalna w 2009 r. powierzyła mu obowiązki ojca duchownego studentów-alumnów WSD we Wronkach, a Minister prowincjalny uczynił go swoim delegatem woj. ekumenizmu. Od 2010 r. był członkiem Prowincjalnej Komisji Prawno-liturgicznej. Głosił rekolekcje, także dla współbraci w Prowincji Wniebowzięcia NMP, był duszpasterzem sióstr zakonnych w Poznaniu i uszczykowi. Jest autorem Modlitewnika maryjnego, Lekcjonarza maryjnego i Franciszkańskich obrzędów życia zakonnego w Polsce oraz redaktorem Modlitewnika franciszkańskiego. Napisał kilka artykułów do czasopism regionu leszczyńskiego. Interesował się szczególnie biblistyką, liturgiką i ekumenizmem. O. Czesław Władysław Liniewicz zmarł nagle, w poniedziałek, dnia 3.10.2011 r. w klasztorze w Brodnicy, w trakcie głoszenia triduum przed uroczystością św. Franciszka. Odszedł do Pana w 63. roku życia, w 40. roku powołania i 34. roku prezbiteratu. 


O. Andrzej Marian Gontarz OFM 

O. Andrzej Marian Gontarz urodził się 11 czerwca 1944 r. w Białej Podlaskiej, woj. lubelskie z ojca Władysława i matki Anieli zd. Walczuk. Chrzest św. otrzymał w kolegiacie w Janowie Podlaskim, diec. siedlecka. Z rodzicami mieszkał kolejno w kilku miejscowościach: Janów Podlaski, Cieplice Zdrój, Oława, Pilica, Stok Lacki, Siedlce. Szkołę Powszechną ukończył w Stoku Lackim. Po niej uczył się w Liceum Ogólnokształcącym w Siedlcach. W roku 1964 zdał w nim egzamin maturalny. Od najmłodszych lat chciał służyć Bogu i bliźnim. Przez rok był alumnem Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach. Potem wstąpił do salezjanów. Przeżycia związane ze śmiercią matki sprawiły, ze wystąpił ze zgromadzenia. Po pewnym czasie rozpoczął życie zakonne w Zgromadzeniu Najświętszych Serc w Sokołówce. Po nowicjacie złożył śluby czasowe i zaczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Franciszkanów w Kłodzku. W 1973 roku wstąpił do Prowincji św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych - Franciszkanów. Po nowicjacie złożył śluby czasowe, a w 1977 roku śluby wieczyste. Po ukończeniu no­wicjatu kontynuował studia z zakresu filozofii i teologii w Seminarium Duchownym Franciszkanów Kłodzku. Święcenia kapłańskie przyjął 24 września 1977 roku. Po święceniach kapłańskich przebywał jako stacjonariusz w następujących klasztorach Prowincji św. Jadwigi na Śląsku: Kłodzko (1977-1978), Prudnik (kilka miesięcy 1978), Kłodzko (1978-1982), Nysa (1982-I988), Racibórz (1988-1991). Po utworzeniu Prowincji św. Franciszka z Asyżu przeszedł do niej i pra­cował jako stacjonariusz w Woźnikach (1991-1992), Wejherowie (1992-­1997), Jarocinie (1997-2004), Brodnicy (2004-2006), Olsztynie (2006-2009). Od 2009 r. do śmierci przebywał w klasztorze w Osiecznej. O. Andrzej Gontarz od dłuższego czasu chorował. Zmarł 24 maja 2011 roku. Pogrzeb odbył się 27 maja 2011 roku. Spoczywa na cmentarzu przyklasztornym w Osiecznej. 


br. Antoni MierzwickiBr. Antoni Mierzejewski OFM

Br. Antoni Mierzejewski urodził się 4 czerwca 1938 r. w Kosewie, pow. Ostrów Mazowiecka, diecezja łomżyńska. Był synem Wincentego i Marianny z domu Wojska. Na chrzcie otrzymał imię Franciszek. Antoni miał jednego brata - Jana. Do ósmego roku życia był pod opieką dziadków. Szczególny wpływ na jego wychowanie miała babcia, gorąca czcicielka św. Franciszka z Asyżu. Mając 11 lat Antoni zapisał się do Żywego Różańca, którego nigdy nie zaniedbał. W 1946 r. rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej. Ukończył ją w 1953 r. z dobrymi wynikami. Zaraz też zaczął zarabiać na utrzymanie domu rodzinnego. W 1959 r. mając 21 lat, zgłosił się do Kolegium Serafickiego w Kobylinie, które było przeznaczone dla spóźnionych powołań. Jednak po 3 miesiącach wrócił do domu, aby pomóc ojcu, ciężko pracującemu na roli. W 1962 r. powtórnie rozpoczął naukę w Kobylinie, tym razem również bez powodzenia, gdyż władze komunistyczne zlikwidowały wtedy większość niższych seminariów duchownych. Próbował kontynuować naukę w niższym seminarium duchownym kapucynów w Nowym Mieście n. Pilicą, ale i to seminarium uległo likwidacji. W tej sytuacji, w 1964 r. postanowił wstąpić do franciszkanów Prowincji Wniebowzięcia NMP jako brat zakonny. Na długie lata związał swoje życie z Osieczną. Dnia 4 października 1966 r. został tam przyjęty do nowicjatu i przyjął imię zakonne Antoni. W następnym roku, 5 października, złożył pierwsze śluby zakonne, a 11 czerwca 1974 r. wieczystą profesję zakonną. Pozostał w Osiecznej, gdzie przez 19 lat pracował jako gospodarz, 9 lat przebywał w Kobylinie, również jako gospodarz i zaopatrzeniowiec, rok w Pakości. W marcu 1991 roku wstąpił do powstałej wtedy prowincji pw. św. Franciszka z Asyżu. Od 1992 r. do śmierci przebywał w Woźnikach. Kochał Matkę Bożą i lubił śpiewać „Godzinki" ku Jej czci. Br. Antoni Mierzejewski od dłuższego czasu chorował. Zmarł dnia 23 lipca 2010 r. w klasztorze w Woźnikach. Pogrzeb odbył się dnia 26 lipca 2010 r. Spoczywa na cmentarzu przy kościele klasztornym.


p. PrzemyslawO. Przemysław Wojciech Konkel OFM 

Urodził się w rodzinie rybackiej. Był synem Huberta i Eugenii zd. Kleinschmidt. Przyszedł na świat 10.06.1957 r. w Jastarni, na półwyspie helskim. Miał siostrę Ewę. W 1964 r. zaczął uczęszczać do szkoły podstawowej, którą ukończył 1972 r. W latach 1972 - 1975 uczył się w Zasadniczej Szkole Elektrycznej w Wejherowie. Po jej ukończeniu uzupełniał wykształcenie w zakresie szkoły średniej w Rybniku, na Śląsku, uczęszczając do Liceum Ogólnokształcącego. Po maturze, w roku 1978, wstąpił do Prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych-Franciszkanów w Katowicach - Panewnikach, w charakterze aspiranta do przyjęcia święceń kapłańskich. Dnia 2.09.1978 r. rozpoczął nowicjat w Osiecznej przyjmując imię zakonne Przemysław. W latach 1979 - 1985 studiował w Seminarium Franciszkańskim w Katowicach - Panewnikach. Profesję uroczystą złożył 27.12.1982 r. w kościele pw. Bożego Ciała i Krwi Przenajświętszej w Helu. Święcenia kapłańskie przyjął 3.04.1985 r. z rąk ks. bpa Herberta Bednarza w bazylice panewnickiej. Po święceniach był wikariuszem parafialnym w Bytomiu (1985-1986), Jarocinie (1986-1989), Pakości (1989-1990), Wejherowie (1990-1992). Dnia 19.03.1991 r. wstąpił do powstałej wtedy prowincji św. Franciszka. W latach 1991-1992 był wikarym klasztoru w Wejherowie, a w latach 1992-1997 we Wschowie. Od 1997 do 2000 r. był w Wejherowie rekolekcjonistą i misjonarzem. W latach 2000-2006 pełnił urząd gwardiana klasztoru i kustosza Sanktuarium Męki Pańskiej w Wejherowie. W czasie pobytu w Wejherowie o. Przemysław otrzymał prestiżowe wyróżnienie Fundacji Popierania Niezależnej Kultury Polskiej. Nagroda była motywowana działalnością charytatywną na rzecz miejscowej społeczności oraz działalnością związaną z funkcjonowaniem Kalwarii Wejherowskiej jako miejsca kultu. Od 2006 r. do chwili śmierci przebywał w Miłakowie w charakterze misjonarza - rekolekcjonisty. Odszedł po nagrodę do Pana 21.06.2010 r. w szpitalu w Ostródzie. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 23.06.2010 r.; najpierw w Miłakowie, a potem w Helu. Spoczywa na cmentarzu w Helu.


oKaludiuszGrzesczakO. Klaudiusz Stanisław Grześczak OFM

O. Klaudiusz urodził się 22 kwietnia 1935 r. w Woli Książęcej, par. Twardów, pow. Jarocin, woj. wielkopolskie. Był synem Stanisława i Michaliny, zd. Łuczak. Miało czworo rodzeństwa. Na chrzcie otrzymał imię Stanisław. Pierwsze lata swego życia spędził pod opieką rodziców. Pod koniec II wojny światowej uczęszczał przez kilka miesięcy do szkoły niemieckiej. Po wojnie rozpoczął naukę w rodzinnej wiosce, w pięcioklasowej szkole podstawowej. Oprócz nauki pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa. Szkolę podstawową ukończył w 1949 r. w Witaszycach. Tego samego roku podjął naukę w zakresie szkoły średniej w Kolegium Serafickim w Jarocinie. Kiedy ukończył X klasę, ówczesne władze państwowe rozwiązały niższe seminaria; także Kolegium Serafickie w Jarocinie. Stanisław wstąpił wtedy do nowicjatu Zakonu Braci Mniejszych-Fran¬ciszkanów Prowincji Wniebowzięcia NMP w Kobyli¬nie (9.09,1952). Przyjął imię zakonne Klaudiusz. Dnia 9 września 1953 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Wykształcenie średnie uzupełnił, już jako zakonnik. Maturę zdał w 1954 r. w Rybniku. Stadia filozoficzno-teologiczne odbywał w latach I954-1960; początkowo w Opolu, a potem w Katowicach-Panewnikach. Śluby uroczyste złożył 15 grudnia 1956 r. Święcenia kapłańskie otrzymał 11 maja 1959 r. z rąk ks. bpa Herberta Bednorza. Przez rok zapoznawał się w Katowicach-Panewnikach z różnymi formami duszpasterstwa francisz¬kańskiego. Po ukończeniu studiów podjął pracę duszpasterską w Jarocinie: najpierw jako katecheta i wikary parafii (1961-1963), następnie prefekt (1963-1969). Przez rok był wikariuszem parafii Chrystusa Króla w Jarocinie (1969-1970). Potem został przeniesiony do Pakości na Kujawach, w charakterze wikariusza parafii św. Bonawentury (1970-1971). Był też proboszczem tej parafii i przełożonym domu zakonnego (1971-1977). W 1977 r. wrócił do Jarocina jako rekolekcjonista. W latach 1983–1994 przebywał w Wejherowie w charakterze spowiednika. Dnia 19 marca 1991 r. wstąpił do erygowanej wtedy Prowincji św. Franciszka z Asyżu. Od 1994 r. był skierowany do dyspozycji przełożonych we Wschowie, gdzie był też ojcem duchownym braci postulantów. Od 2003 r., aż do śmierci przebywał w Jarocinie jako misjonarz do dyspozycji przełożonych. O. Klaudiusz Stanisław Grześczak zmarł, po długiej i ciężkiej chorobie, dnia l7 maja 2010 r. Miał 75 lat i 51 lat kapłaństwa. Pogrzeb odbył się w Jarocinie, dnia 21 maja 2010 r. Spoczywa w kwaterze zakonnej na miejscowym cmentarzu.


br_AtanazyBr. Atanazy Stefan Pruski OFM 

Urodził się 15 września 1938 r. w Czarnowie, pow. Chojnice, woj. pomorskie. Na chrzcie otrzymał imię Stefan. Miał dwie siostry i brata. Po ukończeniu szkoły zawodowej w 1954 r. poprosił o przyjęcie do Zakonu św. Franciszka w charakterze brata zakonnego. 31 marca 1955 r. w klasztorze w Katowicach. Panewnikach otrzymał habit III Zakonu św. Franciszka, a 5 kwietnia 1956 r. złożył profesję w III Zakonie. 15 października 1957 r. w Osiecznej rozpoczął nowicjat w I Zakonie franciszkańskim. Przyjął wówczas imię zakonne Atanazy. Po roku, 16 października 1958, złożył w Osiecznej pierwsze śluby zakonne. 16 października 1961 r. w Wieluniu złożył śluby uroczyste. Od 19 marca 1991 r. był członkiem Prowincji pw. św. Franciszka z Asyżu. Przebywał w następujących klasztorach: Panewnikach (1954 - 1956), Osiecznej (1956 - 1957), Wschowie (1957 - 1958), Wieluniu (1958 - 1974), Poznaniu (1974 - 1975), Wieluniu (1975 - 1977) i Wschowie (1977 - 2009). Pełnił funkcje furtiana, zakrystiana, organisty i ogrodnika. W latach 1984 - 1986 był definitorem Prowincji. Odszedł po nagrodę do Pana w niedzielę, 13 września 2009 r., o godz. 18.30 w Szpitalu Klinicznym Przemienienia Pańskiego Akademii Medycznej w Poznaniu. Spoczywa na cmentarzu przyklasztornym w Osiecznej.


o_hgolinO. Hugolin Franciszek Pieprzyk OFM )

Był synem Pawła i Bronisławy zd. Kapała. Urodził się 5.08.1914 r. w Karolinkach, pow. Rawicz, woj. wielkopolskie, w parafii pw. św. Mikołaja Bpa w Miejskiej Górce, archidiec. poznańska. Po maturze, dnia 17.08.1933 r., wstąpił do nowicjatu Franciszkanów. Profesję czasową złożył 23.08.1934, a śluby uroczyste 25.09.1937 r. Święcenia kapłańskie przyjął 21.12.1946 r.
Druga wojna światowa zastała kleryka Hugolina Pieprzyka, subdiakona i alumna WSD Franciszkanów we Wronkach na wakacjach, które spędzał na Goruszkach. Klasztor w Miejskiej Górce, czyli na Goruszkach, został 15 lutego 1940 r. zamieniony przez okupanta hitlerowskiego na obóz przejściowy dla duchowieństwa katolickiego. Pierwszymi internowanymi byli franciszkanie, którzy przebywali wówczas w klasztorze, a wśród nich br. Hugolin. Był to pierwszy etap wojennej gehenny kleryka Hugolina. Odmówił wtedy podpisania oświadczenia, że wyrzeka się wiary w Chrystusa i rezygnuje z pobytu w zakonie. Drugim etapem był klasztor benedyktynów w Lubiniu k/Kościana. Przebywał w nim od 26 kwietnia do 6 października 1941 r. Ostatnim, zarazem najtragiczniejszym i najdłuższym etapem był pobyt w obozie koncentracyjnym w Dachau (1941–1945). Po wyzwoleniu obozu udał się do Włoch i tam w Rzymie w Antonianum kontynuował rozpoczęte we Wronkach studia teologiczne. Dnia 21 grudnia 1946 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Po powrocie do prowincji spełniał różne odpowiedzialne funkcje. Był prefektem w Niższym Seminarium Duchownym w Jarocinie (1947––1952) i w Kobylinie (1957–1959), magistrem kleryków w WSD w Panewnikach (1952–1957), mistrzem nowicjatu w Osiecznej (1961–1962 i 1965–1968), osobistym sekretarzem prowincjała (1968–1971), wikarym domu we Wronkach (1971–1975) i w Pakości-Kalwarii (1975–1977), ojcem duchownym w WSD w Panewnikach (1977–1983), archiwistą prowincjalnym w Panewnikach (1983–1991). W 1991 r. przeszedł do powstałej wtedy prowincji pw. św. Franciszka. Osiadł w Osiecznej, gdzie był ojcem duchownym w nowicjacie (1991–1997). Jako emeryt przebywał od 1997 r. w klasztorze w Woźnikach. Od 2003 r., aż do śmierci mieszkał w klasztorze w Poznaniu. Jest autorem szkicu biograficznego o o. Marcinie Szawernie jako kapelanie wojska polskiego i kilku biogramów w „Słowniku biograficznym katolickiego duchowieństwa śląskiego XIX i XX wieku”. Był zamiłowanym filatelistą.
Odszedł po nagrodę do Pana w 94 roku życia, dnia 17.06.2009 r. w klasztorze poznańskim.


o.FabianO. Fabian Jan Czoska OFM 
Był synem Bernarda i Amalii Kwidzyńskiej. Urodził się 9 grudnia 1937 r. w Szemudzie, pow. Wejherowo, woj. pomorskie. Na chrzcie otrzymał imię Jan. Miał dwie siostry: Gertrudę i Marię.
Po ukończeniu szkoły podstawowej wstąpił do Małego Seminarium Diecezji Chełmińskiej w Wejherowie. Po dziewiątej klasie poprosił o przyjęcie do Prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych-Franciszkanów. Życie zakonne rozpoczął 15 października 1955 r. nowicjatem w Osiecznej. Przyjął wtedy imię zakonne Fabian. Po roku, dn. 16 października 1956, złożył w Osiecznej pierwsze śluby zakonne. Następnie uzupełniał wykształcenie w zakresie szkoły średniej w Kolegium Serafickim w Rybniku. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia seminaryjne, najpierw filozoficzne w Opolu (1958 – 1961), a potem teologiczne w Katowicach - Panewnikach (1961-1965). Po pierwszym roku teologii, 15 września 1962 r. złożył śluby uroczyste. Święcenia prezbiteratu przyjął 14 września 1965 r. w Katowicach – Panewnikach z rąk ks. bpa Juliusza Bieńka.
Po święceniach pracował jako katecheta w Rybniku (1969–1973), wikariusz parafialny w Chorzowie Klimzowcu (1973–1974). Był wikarym klasztoru we Wschowie (1981–1986) i w Miejskiej Górce (1986–1991), przełożonym we Wronkach (1977–1980). Dnia 19 marca 1991 r. wstąpił do erygowanej wtedy Prowincji św. Franciszka z Asyżu. Od 1991 r. przebywał w Osiecznej jako misjonarz i rekolekcjonista. W 2004 r. został przeniesiony do klasztoru w Jarocinie w charakterze misjonarza. Dwa lata później, w 2006 r., przeniósł się do klasztoru w Gdańsku Nowym-Porcie, gdzie przebywał do końca swego życia. Jako misjonarz ludowy wygłosił dużo kazań i przeprowadził wiele rekolekcji i misji.
Odszedł po nagrodę do Pana rano, w Nowy Rok, 1 stycznia 2009 r. w klasztorze w Gdańsku Nowym-Porcie. Pogrzeb odbył się w Wejherowie, dnia 7 stycznia 2009 r. Spoczywa w kwaterze zakonnej na miejscowym cmentarzu.


o.Ireneusz Kitowskio. Ireneusz Henryk Kitowski OFM

Był synem Jana i Anny zd Ptach. Urodził się 1.05.1941 r. w Wejherowie, w par. Trójcy Przenajświętszej, woj. pomorskie. Na chrzcie otrzymał imię Henryk. Miał siostrę Lucynę.
Po ukończeniu szkoły podstawowej w Wejherowie, wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego Franciszkanów w Kobylinie. Po ukończeniu IX kl. porosił o przyjęcie do Prowincji pw. Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych-Franciszkanów. Życie zakonne rozpoczął 17.09.1960 r. nowicjatem w Osiecznej. Przyjął wtedy imię zakonne Ireneusz. Po roku, w tym klasztorze, dn. 01.10.1961 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Następnie kontynuował naukę w Niższym Seminarium w Kobylinie. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia seminaryjne, najpierw filozoficzne w Opolu (1963-1965), a potem teologiczne w Katowicach-Panewnikach (1965-1969). Po pierwszym roku teologii, 08.12.1966 r. złożył w Katowicach-Panewnikach śluby wieczyste. Święcenia prezbiteratu przyjął 18.06.1969 r. w Rybniku z rąk ks. bpa Herberta Bednorza.
Po święceniach pracował jako wikariusz parafialny najpierw w Rybniku (1970-1976), a potem w Chorzowie - Klimzowcu (1976-1981). W roku 1981 za zgodą przełożonych podjął pracę duszpasterską w krajach języka niemieckiego. Był duszpasterzem w Sankt Poelten (1981-1985) i Maria Lanzendorf (1985-1987), duszpasterzem i wikarym domu zakonnego w Berchtesgaden (1987-1990), gwardianem i proboszczem w Sankt Poelten (1990-2002). Za zgodą definitorium Prowincji Wniebowzięcia NMP przeszedł do Prowincji św. Franciszka z Asyżu, do której został wpisany 14.05.1996 r. Dnia 17.11.2002 r. wrócił do Polski i został skierowany do klasztoru w Wejherowie. W tym domu przebywał w latach 2002-2006. Od roku 2006, aż do śmierci należał do klasztoru w Gdańsku Nowym-Porcie.
Odszedł po nagrodę do Pana, po długiej i ciężkiej chorobie, dn. 24.05.2008 r. w szpitalu w Gdańsku.


o.PiusO. Pius Antoni Turbański OFM
Był synem Antoniego i Marianny zd. Wach, urodził się 2.01.1911 r. w Babkowicach, parafia Pępowo, pow. Gostyń, woj. wielkopolskie. Miał ośmioro rodzeństwa. Życie zakonne rozpoczął 6.03.1955 nowicjatem w Prowincji Wniebowzięcia NMP. Pierwsze śluby zakonne złożył 7.03.1956, śluby wieczyste złożył 7.03.1959 r. Dnia 19.03.1991 r. przystąpił do powstałej wtedy Prowincji św. Franciszka z Asyżu.
Do Zakonu Braci Mniejszych wstąpił jako kapłan diecezji częstochowskiej, w której 26 czerwca 1938 r. przyjął świecenia kapłańskie. Jest absolwentem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po ukończeniu nowicjatu przebywał w Osiecznej, pracował jako misjonarz, rekolekcjonista i spowiednik w Jarocinie, Kobylinie, Miejskiej Górce, Poznaniu, Wejherowie i w Katowicach-Panewnikach, gdzie był sekretarzem prowincjała. Był przełożonym w Wieluniu i we Wschowie, kapelanem sióstr franciszkanek w Orliku oraz klarysek w Międzyrzeczu i Kaliszu.
O. Pius Turbański jest autorem artykułów opublikowanych na łamach „Przewodnika Katolickiego” o Kalwarii Wejherowskiej i o św. Piotrze z Alkantary. Przetłumaczył z języka francuskiego „Żywot św. Benedykta Afrykańczyka” i „Żywot św. Piotra z Alkantary”. Obydwie książki ukazały się drukiem. Z języka łacińskiego przetłumaczył „Naśladowanie Najświętszego Serca Pana Jezusa”, „Doktorów Kościoła wykład Modlitwy Pańskiej i Pozdrowienia Anielskiego”, „Życie kapłańskie”, „Historię Zakonu” autorstwa H. Holzapfla (3 tomy) oraz szereg kronik klasztornych: Bydgoszczy, Górki Klasztornej, Kazimierza Biskupiego, Kobylina, Miejskiej Górki, Osiecznej, Pakości, Poznania (bernardynów), Szamotuł, Wejherowa, Wielunia, Wschowy, Złoczewa, Pelplina (cystersów).
Lubił czytać pamiętniki i żywoty świętych oraz literaturę ascetyczną. Kochał porządek w myśl zasady: „Kto ma rozsądek, kocha porządek”, systematyczność, ubóstwo, milczenie.
Odszedł po nagrodę do Pana 2 maja 2008 r. o godz. 1450 w szpitalu w Jarocinie. Pogrzeb odbył się w Jarocinie, dnia 6 maja 2008 r. Spoczywa w kwaterze zakonnej na miejscowym cmentarzu.


o.GaudentyO. Gaudenty Alfons Kustusz OFM
Odszedł po nagrodę wieczną do Pana 10 sierpnia 2006 r. w szpitalu w Poznaniu. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Wejherowie, w czwartek,17 sierpnia 2006 r. Spoczywa w kwaterze zakonnej na miejscowym cmentarzu parafialnym.
Był synem Pawła i Gertrudy zd. Czoska, urodził się 7.06.1934 r. w Wejherowie (woj. pomorskie). Do Zakonu Braci Mniejszych-Franciszkanów wstąpił 8.09.1952 r.. Życie zakonne rozpoczął nowicjatem w Prowincji Wniebowzięcia NMP. Pierwsze śluby zakonne złożył. 9.09.1953 r., a śluby uroczyste 15.12.1956 r. Święcenia kapłańskie otrzymał 11.05.1959 r. Dnia 19.03.1991 r. wstąpił do powstałej wtedy Prowincji św. Franciszka z Asyżu. Zamieszkał w domu prowincjalnym w Poznaniu, gdzie przebywał do śmierci. Po święceniach odbył studia specjalistyczne na KUL–u z zakresu teologii dogmatycznej. W 1987 r. obronił pracę doktorską z mariologii. Był wykładowcą dogmatyki i ekumenizmu w kilku uczelniach: WSD Franciszkanów w Katowicach - Panewnikach, którego był także rektorem w latach 1988–1991, Studium Teologii w Katowicach, Eksternistycznym Studium Teologii i Studium Pastoralnym w Katowicach (1988–1991), WSD Franciszkanów we Wronkach, WSD Karmelitów Bosych w Poznaniu, PWT w Poznaniu. Był członkiem Diecezjalnej Komisji Ekumenicznej w Katowicach (1987–1991), prowincjalnym referentem do spraw duszpasterstwa i nabożeństw franciszkańskich w sanktuariach prowincji (1980–1989), koordynatorem Komisji Sprawiedliwości, Pokoju i Integralności Stworzenia, duszpasterzem akademickim i absolwentów w Katowicach - Panewnikach (1966–1989), opiekunem Franciszkańskiego Ruchu Ekologicznego w Katowicach - Panewnikach (od maja 1980 r.) i w Poznaniu (od października 1991 r.). Jest autorem dwóch książek („Święte Góry Wejherowskie” i „Modlitewnik Wejherowski”) oraz około 30 artykułów na różne tematy, przeważnie historyczne, które opublikował w „Studiach Pelplińskich”, „Studiach Franciszkańskich”, „Pomeranii” i innych. Poprzez pracę naukową i duszpasterską, a także w komisji, na której czele stał, w znacznym stopniu przyczynił się do koronacji Obrazu M. Bożej Wejherowskiej. Dnia 29.12.1993 r. ciężko zachorował w związku z czym częściowo wycofał się z niektórych działalności. Mimo choroby był jednak aktywnym. Opublikował kilka kolejnych artykułów, wydawał „Zeszyty ekologiczne”. Na początku 2006 roku wydano zbiór jego artykułów w publikacji książkowej „Genius loci”. Za znaczący wkład w badanie historii Wejherowa otrzymał z rąk prezydenta Wejherowa najwyższą nagrodę przyznawaną przez władze miasta: statuetkę Jakuba Wejhera. Dawał budujące świadectwo cierpliwości w znoszeniu choroby i pokornego poddania się woli Bożej.


o.Ewaryst PotrykusO. Ewaryst Jerzy Potrykus OFM
Dnia 12 października 2004 roku zmarł w szpitalu wejherowskim śp. o. Ewaryst Jerzy Potrykus. Pogrzeb odbył się dnia 15 października br. na cmentarzu w Wejherowie.
O. Ewaryst urodził się 21 sierpnia 1947 roku w Wejherowie jako syn Leona i Gertrudy Miotke. Dnia 14 września 1963 roku wstąpił do nowicjatu Prowincji Wniebowzięcia NMP. Następnego roku, dnia 15 września złożył śluby czasowe. Profesję wieczystą złożył 2 sierpnia 1972 roku. Święcenia prezbiteratu przyjął 19 kwietnia 1973 roku. Jako kleryk został wcielony do wojska. Służbę wojskową odbywał w latach 1966–1968 w Bartoszycach. Służył w tym samym plutonie, co ks. Jerzy Popiełuszko. Po odbyciu służby wojskowej wraca do klasztoru i kontynuuje studia filozoficzne i teologiczne. Po święceniach kapłańskich pracował jako wikary parafialny (1973–1977). Następnie oddał się pracy misyjno–rekolekcyjnej. W 1980 r. otrzymał tytuł misjonarza. W latach 1983–1986 był gwardianem w Miejskiej Górce, 1991–1994 w Gdańsku Nowym Porcie, wikarym domu w Wejherowie (1989–1991) i w Kolanie k. Wieżycy (1994–1997). Od 1997 roku, aż do śmierci, przebywał w Wejherowie, oddając się pracy misyjnej i rekolekcyjnej. Tę pracę przerwała długotrwała choroba.


o.Ludwik N.O. Ludwik Antoni Nowicki OFM
Dnia 3 stycznia 2004 roku, zmarł na chorobę nowotworową w Wielkopolskim Centrum Onkologii w Poznaniu, w 72 roku życia, 49 roku konsekracji zakonnej i 46 roku kapłaństwa. Pogrzeb odbył się 8 stycznia 2004 r. Spoczywa w kwaterze franciszkanów na cmentarzu Miłostowskim w Poznaniu.
Śp. o. Ludwik Antoni Nowicki s. Michała i Joanny Kembłowskiej, ur.11.10.1931, w Pszczółczynie, archidiecezja gnieźnieńska. Do zakonu wstąpił 18.12.1950, śluby uroczyste złożył l9.12.1954, święcenia kapłańskie przyjął 14.08.1957.
Studia specjalistyczne na Wydziale Filozofii KUL (katolicka nauka społeczna) odbył w latach 1958-1965. Tytuł magistra uzyskał w 1962 r. a doktora filozofii w 1965 r. Pełnił wiele ważnych i odpowiedzialnych funkcji w Prowincji Wniebowzięcia NMP, a od 19.03.1991 r. w Prowincji św. Franciszka. Był wicerektorem WSD (1965-1974, 1986-1989, 1991-1994), gwardianem w Opolu (1974-1977), w Poznaniu (1977- 1983) i w Częstochowie (7986-1989), definitorem (1983-1989, 1991-1997, 2003 -do chwili śmierci), członkiem Rady Plenarnej Prowincji (1977-1983), ekonomem prowincji. Od ł965 r. wykładał w seminarium etykę, katolicką naukę społeczną i przez pewien czas takie pedagogikę. Pod jego kierunkiem zostały napisane trzy prace magisterskie i dwie dyplomowe. Jest autorem 24 artykułów, polemik i listów, spośród których większość została opublikowana. Był koordynatorem Komisji Sprawiedliwości, Pokoju i Integralności Stworzenia Zachodniosłowiańskiej Konferencji Zakonu Braci Mniejszych (1984-1991), członkiem Komisji Liturgicznej Diecezji Opolskiej (1978-1983), członkiem Rady Kapłańskiej Archidiecezji Poznańskiej (1978-1983), referentem ubezpieczeń zakonników (od 1989 r.), misjonarzem i rekolekcjonistą.
Do największych dokonań o. Ludwika w sferze materialnej należy zaliczyć doprowadzenie do rekonstrukcji hełmów wieżowych w kościele klasztornym w Poznaniu, zniszczonych w czasie działań wojennych w 1945 r. oraz nowy dach na całym kościele. Postarał się także o trzy nowe dzwony. W dowód uznania za te prace otrzymał medal „Za ochronę zabytków województwa poznańskiego” przyznany przez wojewodę poznańskiego na wniosek konserwatora zabytków w 1985 r. W jego życiu nie brakowało momentów trudnych, a nawet dramatycznych. W nowicjacie (w 1951 r.) zachorował na żołądek. Jako diakon w 1956 r. był poddany operacji. W czasie studiów w Lublinie postał posądzony o działalność antykomunistyczną i osadzony w więzieniu na 12 miesięcy (28 lipca 1961 r do 29 lipca 1962 r.). W 1964 r. został całkowicie uniewinniony i zrehabilitowany. W 1962 r. zachorował na owrzodzenie dwunastnicy, a w 1981 r. na owrzodzenie żołądka. Z obu tych chorób został szczęśliwie wyleczony. W 1990 r. uległ wypadkowi kolejowemu pod Ursusem niedaleko Warszawy. Szczęśliwe wyjście z życiowych opresji przypisywał opiece Opatrzności Bożej. W ostatnich miesiącach ujawniła się choroba nowotworowa stwierdzona w Szpitalu Wojskowym. W II święto Bożego Narodzenia został przewieziony do Wielkopolskiego Centrum Onkologii, gdzie dnia 3 stycznia 2004 r. odszedł da Pana.


OmariuszOFMO. Mariusz Bernard Krakowiak OFM
Dnia 13 kwietnia 2003 roku zmarł w klasztorze, we Wschowie, o. Mariusz Bernard Krakowiak.
O. Mariusz, syn Franciszka i Józefy zd. Pudliszewska, urodził się 27.05.1947, w. Iłówcu, pow. Śrem, woj. wielkopolskie. Dnia 8.11.1970 r. rozpoczął nowicjat w Prowincji Wniebowzięcia NMP. Pierwszą profesję zakonna złożył 24.10.1971 r. Śluby uroczyste złożył 3.08.1975 r. Święcenia prezbiteratu przyjął 6.04.1977 r.
Był misjonarzem ludowym, rekolekcjonistą, wikarym parafialnym (Katowice-Panewniki 1977– 1978, Poznań 1978– 1982), wikarym domu (Kobylin 1982–1986 i Pakość Kalwaria 1990–1993), przełożonym domu w Kolanie k Wieżycy (1986–1988). Ponadto pracował w klasztorach: w Chorzowie Klizmowcu, Osiecznej (dwukrotnie), we Wronkach i od 1996 r. w Poznaniu, Woźnikach, Wschowie. Opiekował się FZŚ, pracował w duszpasterstwie powołaniowym, był spowiednikiem sióstr, proboszczem w Pakości-Kalwarii. Pogrzeb Zmarłego odbył się w Wielką Środę, dnia 16 kwietnia br. w Osiecznej. Spoczywa na cmentarzu przyklasztornym.


o.Paulin Miotkeo. Paulin Franciszek Miotle OFM
Dnia 27 grudnia 2000 roku zmarł nagle w Wejherowie, na zawał serca, o. Paulin Franciszek Miotke. Pogrzeb odbył się dnia 30 grudnia 2000 roku w Wejherowie. O. Paulin urodził się dnia 16 lutego 1942 roku w Wejherowie, woj. pomorskie, archid. gdańska. Został ochrzczony w kościele parafialnym pw. Trójcy Przenajświętszej w Wejherowie. Rodzice, Antoni i Anna zd. Melzer, nadali mu na chrzcie imię Franciszek. Miał pięcioro rodzeństwa: 2 braci i 3 siostry. Lata dziecięce spędził w rodzinnym Wejherowie. Po ukończeniu w 1956 roku szkoły podstawowej, rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Wejherowie, które ukończył w 1960 roku. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości wstąpił do Prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych – Franciszkanów. Dnia 30 sierpnia 1960 roku rozpoczął w klasztorze w Osiecznej nowicjat. Po jego ukończeniu w 1961 roku złożył śluby czasowe i w klasztorze w Opolu, zaczął studia filozoficzne. Ukończył je w 1963 roku i rozpoczął studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Katowicach - Panewnikach. Studia seminaryjne zakończył w 1968 roku. Profesję uroczystą złożył dnia 15 września 1964 roku. Święcenia kapłańskie przyjął 2 lutego 1968 roku. Jako neoprezbiter został skierowany do klasztoru w Opolu (1968-1969). Potem został przeniesiony do Kobylina, gdzie przebywał 4 miesiące (1969). Stąd został skierowany do pracy w Skórzewie, gdzie pełniał obowiązki wikariusza parafialnego (1969-1970). Po powrocie z parafii przebywał w Poznaniu (1970-1971). Kolejnym klasztorem, do którego został skierowany to Miejska Górka (1971-1972). Potem przebywał w klasztorach: w Wejherowie (1972-1974), Panewnikach (1974-1982), Kobylinie (1982-1990), krótko we Wronkach (1990), w Brodnicy (1991-1995) i Gdańsku (1995-2000). Pracując duszpastersko obronił 27 lutego 1979 roku pracę magisterską z zakresu homiletyki w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Dnia 19 marca 1991 roku wstąpił do utworzonej wtedy Prowincji św. Franciszka z Asyżu. Pracował jako stacjonariusz, rekolekcjonista i misjonarz ludowy.


o.EdmundO. Edmund Antoni Rutkowski OFM
Dnia 29 lutego 2000 roku, krótko po ujawnieniu się choroby, zmarł na raka w szpitalu MSW w Poznaniu, w 54 roku życia, 38 roku konsekracji zakonnej i 30 roku kapłaństwa o. Edmund Antoni Rutkowski OFM.Pogrzeb odbył się dnia 4 marca 2000 roku w Pakości, na Kalwarii. Tam też, na cmentarzu kalwaryjskim, spoczywają jego doczesne szczątki.O. Edmund urodził się dnia 27 sierpnia 1945 roku w miejscowości Lence, na Ziemi Białostockiej. Został ochrzczony w kościele parafialnym pw. św. Marii Magdaleny w Dobrzyniewie, diec. białostocka. Rodzice, Antoni i Helena zd. Lenczewska, nadali mu na chrzcie imię Antoni. Lata dziecięce spędził w Wielkopolsce, w Wiatrowie i Pruścach k. Wągrowca. Po ukończeniu szkoły podstawowej, uczył się w Niższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Kobylinie k. Krotoszyna. W wieku 16 lat, w roku 1961, po otrzymaniu promocji do klasy X, poprosił o przyjęcie do nowicjatu Prowincji Wniebowzięcia NMP. Nowicjat odbył w klasztorze w Osiecznej. Po jego ukończeniu, w klasztorze w Opolu, uzupełniał wykształcenie w zakresie szkoły średniej. Po maturze rozpoczął w tym klasztorze studia filozoficzne. Ukończył je w 1966 roku i rozpoczął studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach. Jeszcze jako alumn ukończył kurs duszpasterstwa głuchoniemych zorganizowany przez Diecezję Katowicką. Studia seminaryjne zakończył przyjęciem święceń prezbiteratu, dnia 24 czerwca 1970 roku.
Jako neoprezbiter objął stanowisko wikariusza parafialnego w Pakości (1970-1972). Potem został skierowany na równorzędne stanowisko do Poznania (1972-1976). Po ustąpieniu ze stanowiska wikariusza parafii, pozostał w Poznaniu jako rekolekcjonista, asystent Świeckiej Rodziny Franciszkańskiej i spowiednik (1976-1977). Następnie został przeniesiony do Opola jako rekolekcjonista i spowiednik (1977-1979). Kolejne placówki zakonne to Kobylin (1979-1980) oraz Wschowa (1980-1982), gdzie pracował jako misjonarz i rekolekcjonista. Od 1982 do 1988 roku był proboszczem parafii w Pakości, na Kalwarii. W 1988 roku został skierowany do Częstochowy, gdzie podjął obowiązki wikariusza parafii pw. Świętych Piotra i Pawła, prowadzonej przez księży diecezjalnych. Jednocześnie rozpoczął organizowanie nowej parafii. Po miesiącu został powołany na proboszcza nowoutworzonej parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Dnia 19 marca 1991 roku wstąpił do utworzonej wtedy Prowincji św. Franciszka z Asyżu. W tym też roku objął urząd proboszcza parafii w Helu. Następnego roku został także proboszczem garnizonu w Helu w stopniu kapitana WP. W 1992 roku wziął udział w rejsie zespołu okrętów Marynarki Wojennej RP do portów Cowes, Portsmouth i Cherbourg, przepływając 2500 mil morskich. Pracował na Półwyspie Helskim do 1997 roku. Decyzją Kapituły Prowincjalnej w 1997 został przeniesiony do klasztoru w Jarocinie, gdzie przebywał do chwili śmierci.


 



Franciszkanie
Poleć stronę franciszkanie.net
Poleć naszą witrynę swoim znajomym


Franciszkanie
Polecamy
Franciszkańskie Liceum Ogólnokształcące
Orszak Trzech Króli Miłakowo
Liceum Franciszkańskie w Toruniu
FRANCISZKAŃSKA BURSA DLA MŁODZIEŻY MĘSKIEJ - OLSZTYN
Instytut Świecki Misjonarek Królewskości Chrystusa
1% podatku na szkoły franciszkańskie

Tapety na pulpit
Franciszkanie
Refleksje

Chwalcie i błogosławcie mojego Pana, dziękujcie Mu, i służcie z wielką pokorą.
(św. Franciszek z Asyżu)

Franciszkanie