św. Leonard z Porto Mauritio
Data dodania: 2009-02-23 /
Data modyfikacji: 2009-02-23
Św. Leonard z Porto Maurizio, kapłan z I Zakonu (1676-1751), patron misji ludowych
Urodził się 20 XII 1676 w Porto Maurizio koło Imperia (Włochy) jako syn Dominika Casanovy i Anny Marii z Bonzów. Na chrzcie nadano mu imiona Paweł Hieronim. Gdy miał dwa lata, umarła jego matka, a wychowaniem zajęła się Maria Riolfo, druga żona ojca, niewiasta zacna i troskliwa.
Podczas nauki w Collegium Romanum w Rzymie zapisał się do sodalicji mariańskiej i filipińskiej. Jesienią 1697 r. wstąpił do braci mniejszych (reformatów) w Ponticelli i otrzymał imię Leonard.. Wróciwszy do Rzymu, studiował teologię, cały czas marząc o misjach w Chinach; studiował też medycynę. W 1703 r. został wyświęcony na kapłana i powierzono mu wykłady z filozofii. Niestety nagle podupadł na zdrowiu. W czasie choroby złożył ślubowanie, że jeśli Matka Najświętsza przywróci mu siły, odda się pracy nawracaniem grzeszników na misjach ludowych. Odzyskanie sił przypisywał wstawiennictwu Najświętszej Maryi i odtąd uważał się za Jej żywe wotum. W tej sytuacji mógł niestrudzenie oddawać się kaznodziejstwu.
Przez 40 lat z wielką gorliwością głosił misje wśród ludu co zjednało mu tytuł „Apostoła Włoch”. Był promotorem nabożeństwa Drogi Krzyżowej. Uzyskał pozwolenie od Stolicy Apostolskiej, by bracia mniejsi mogli ją zakładać także poza swoimi kościołami. Sam erygował ponoć 576 Dróg krzyżowych. W wielu miastach założył dzieło Nieustannej Adoracji Najświętszego Sakramentu. Misje kończył zwykle generalną Komunią św. i udzieleniem błogosławieństwa papieskiego. Swoim słowem popartym czynami pokutnymi, modlitwą i rozważaniem Męki Pańskiej wielu sprowadził do Boga, w wielu miejscach przywracał pokój wśród skłóconych stronnictw. O swoich kazaniach mówił „Moje kazania nie mogą być piękne, lecz są pięknymi prawdami.” W klasztorach znajdował współpracowników i współpracowniczki swego dzieła. „Chciałbym, by wszystkie mniszki św. Katarzyny były zarazem misjonarkami; ja przez kazania, one przez modlitwę.”
Benedykt XIV wezwał go w 1749 r. do Rzymu, by przygotował lud na przyjęcie łask i odpustów Roku Świętego. W roku jubileuszowym założył Drogę krzyżową w Koloseum. W 1751 r. rozchorował się, ale powrócił do Rzymu, by tu umrzeć, bo tak obiecał papieżowi. Zmarł 26 XI 1751 r. w klasztorze św. Bonawentury na Palatynie w Rzymie. Papież Benedykt XIV powiedział: „Utraciliśmy przyjaciela na ziemi, ale zyskaliśmy świętego w niebie.” Ojciec Leonard zwykł dawać trzy rady tym, którzy o nie zwracali się do niego:
1. Nigdy nic przeciw Bogu.
2. Nigdy nic, jeśli nie z Bogiem.
3. Nigdy nic, jeśli nie dla Boga.
Papież Pius VI ogłosił go błogosławionym w 1791 r., a błogosławiony Pius IX kanonizował go 29 VI 1867r. W 1923 r. papież Pius XI ogłosił go patronem misjonarzy ludowych.
