Data dodania: 2009-02-23 /
Data modyfikacji: 2009-02-23
Idzi z Asyżu, uczeń św. Franciszka, brat z I Zakonu (+1262)
Urodzony w Asyżu Idzi był jednym z pierwszych uczniów św. Franciszka. Był człowiekiem prostym, zatopionym w Bogu. Ojciec Augustyn Gemelli nazwie go „nieuczonym teologiem i nauczycielem św. Bonawentury”. Sam papież Grzegorz IX radził się br. Idziego i zlecał mu różne posługi do spełnienia. Wyrzekł się wszystkiego, co posiadał, i by całkowicie oddać się ubogiemu i pokornemu Chrystusowi, poszedł za Franciszkiem. Kierowany duchem pobożności odbywał pielgrzymki do miejsc świętych i sanktuariów. Podczas podróży pracował za pożywienie, np: pomagał wieśniakom w pracy na roli. Pan obdarzył go łaską głębokiej kontemplacji, tak iż będąc człowiekiem prostym i nieuczonym, wypowiadał się na tematy duchowe w sposób pełen nadprzyrodzonej mądrości.
Z Franciszkiem przeszedł całą Marchię Ankońską i również i również z Franciszkiem przyrzekł papieżowi Innocentemu III posłuszeństwo. Towarzyszył br. Bernardowi z Quintavalle w podróżach ewangelicznych. Odbył pielgrzymkę do św. Jakuba w Campostelli. Dotarł także do Ziemi Świętej. Pragnął pracować wśród Saracenów, ale go przepędzili. Przebywał w pustelni w Favaronne, gdzie doświadczył pierwszych ekstaz, które stanowią zwrotny punkt w jego życiu.
Otoczony sławą cudotwórcy, wizjonera i człowieka głębokiej modlitwy, wypowiadał wiele zdań, uwag i rad o cnotach, modlitwie, kontemplacji oraz szerzył wiadomości o św. Franciszku. Sam Biedaczyna powiedział o Idzim, że miał „umysł wzniesiony do kontemplacji”, który doprowadził go do „szczytów doskonałości”. Niektóre wypowiedzi br. Idziego zostały spisane i zebrane w tzw. Dicta aura, stanowiąc wczesne świadectwo wczesnej mistyki franciszkańskiej. Ostatnie lata swego życia spędził w Perugii, oddając się ćwiczeniom duchowym i kontemplacji, gdzie też zmarł 23 IV 1262r. Mimo sławy cudów, jaka go otaczał przed i po śmierci, nie podjęto kanonicznych starań o wyniesienie na ołtarze. Niemniej czczono jego pamięć.
Kult bł. Idziego zatwierdził dopiero papież Pius VI 4 VII 1777r.
Piękne świadectwo o bł. Idzim wypowiedział sam św. Bonawentura: „Święty ojciec Idzi był całkowicie przepojony Bogiem dlatego jest godny sławy i pamięci”.
Niektóre wypowiedzi św. Idziego:
1.”Jeśli kochasz, będziesz kochany; jeśli obawiasz się innych, inni będą obawiali się ciebie; jeśli służysz, będziesz obsługiwany; jeśli ty wobec innych zachowujesz się dobrze, słuszną jest rzeczą, by inni dobrze obchodzili się z tobą. Lecz prawdziwie szczęśliwy jest ten, kto kocha, a nie pragnie być kochanym; kto służy, a nie życzy sobie, by mu służono; szczęśliwy, kto dobrze odnosi się do innych, a nie pragnie, by inni dobrze odnosili się do niego.”
2.„ Wielu wstępuje do zakonu, lecz nie żyje po zakonnemu. Są oni podobni do wieśniaka, który założył zbroję Rolada, lecz nie potrafi nią władać. Dla mnie nie jest ważne wejście do pałacu króla ani nie jest ważne otrzymanie darów. Dla mnie ważne jest to, aby z całą godnością zachować się przed królem. Samo wstąpienie do zakonu i otrzymanie darów Bożych nie jest jeszcze ważne. Lecz ważne jest wiedzieć, jak żyć po zakonnemu i aż do końca wytrzymać w pobożności i gorliwości. Wolał bym trwać raczej w stanie świeckim i tęsknić za życiem zakonnym, niż trwać w stanie zakonnym i mieć wszystkiego pod dostatkiem.”
3.” Moim zdaniem Zakon Braci Mniejszych został dany światu dla pożytku człowieka, lecz biada nam, jeśli nie będziemy takimi ludźmi, jakimi być powinniśmy. Według mojej oceny Zakon Braci Mniejszych jest uboższy, ale i bogatszy od tego świata. Wydaje mi się, że wielkim naszym błędem jest chęć zbytniej wyniosłości naszego życia. Ten jest bogaty, kto naśladuje bogacza; ten jest mądry, kto naśladuje mędrca; ten jest dobry, kto naśladuje dobrego; ten jest piękny, kto naśladuje pięknego; ten jest szlachetny, kto naśladuje szlachetnego, to znaczy Pana naszego Jezusa Chrystusa.”
