bł. Honorat Koźmiński, kapłan z I Zakonu (1829-1916)
Data dodania: 2009-02-23 /
Data modyfikacji: 2009-02-23
Honorat Koźmiński, kapłan z I Zakonu (1829-1916)
Przyszedł na świat 16 X 1829r. w Białej Podlaskiej jako drugi syn Stefana i Aleksandry z Kahlów. Na Chrzcie Św. otrzymał imiona Florentyn Wacław Jan. Miał jeszcze dwie młodsze siostry. Wychowany w duchu religijnym, w okresie szkoły średniej zachwiał się w wierze i zaprzestał praktyk religijnych. Studiował także na wydziale budownictwa warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. W 1846r. osadzony został w cytadeli warszawskiej i oskarżony o udział w spisku. W celi więziennej przebył tyfus i głębokie doświadczenie wewnętrzne. Sam napisał: ”Jezus przyszedł do mnie do celi więziennej i łagodnie do wiary doprowadził.”
W 1848r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, gdzie przyjął imię Honorat. Profesję zakonną złożył 21 XII1849r. a święcenia kapłańskie przyjął 27 XII 1852r. Wkrótce potem mianowano go lektorem teologii oraz kaznodzieją i spowiednikiem. Od pierwszych lat kapłaństwa przyświecała mu idea, aby można było dać poznać ludziom miłość bożą. W latach 1853-1864 pracował w Warszawie. Propagował Koła Żywego Różańca i III Zakon św. Franciszka. Był również cenionym misjonarzem ludowym.
W Warszawie zetknął się z Zofią Truszkowską, która w 1855r. została tercjarką i opiekowała się bezdomnymi. Wnet z niewiastami, które z nią współpracowały, założyła przytułek św. Feliksa z Cantalice, nadając im statut tercjarek życia wspólnego.
W 1864r. władze carskie skasowały klasztory, a o. Honorat musiał wyjechać do Zakroczmia i tam poddawano go rozmaitym szykanom. W tej trudnej sytuacji zaufał całkowicie Opatrzności Bożej, mówiąc do współbraci: „Tu nas Pan Bóg chce mieć, więc tu pracować będziemy.” Zajął się najpierw gruntownym pogłębianiem swojego życia wewnętrznego, co wyraził w postanowieniu: „Chcę być świętym z jakąkolwiek ofiarą.” Każdego dnia wiele godz. Poświęcał na adorację Najświętszego Sakramentu i rozważanie Ewangelii. Wiele czasu spędzał w konfesjonale, by formować dusze wiernych.
W ukrytym życiu Jezusa i Maryi w Nazarecie odnalazł wzór i pomysł dla nowej formy zakonnego życia ukrytego. Gorliwych penitentów i penitentki zachęcał do współpracy na niwie Pańskiej. W ten sposób o. Honorat zapoczątkował na ziemiach polskich nową formę życia zakonnego bez habitu i bez oznak zewnętrznych. Z tej inicjatywy zrodzonej w konfesjonale rozwinęła się sieć placówek szkolnych, pielęgniarskich, opiekuńczych, domów schronienia, ambulatoriów, szwalni i innych instytucji. O. Honorat w Zakroczmiu i Nowym Mieście nad Pilicą założył 26 wspólnot religijnych, z których ukonstytuowały się liczne zgromadzenia zakonne. Obecnie jest ich 17, w tym 3 habitowe, 14 bezhabitowych (12 żeńskich i 2 męskie).
Wiele czasu poświęcił o. Honorat intensywnej pracy pisarskiej. Spod jego pióra wychodziły głównie dzieła ascetyczne, które pomagały ludziom w pogłębianiu życia religijnego. Wiele w swoim życiu wycierpiał: nie opuszczały go choroby fizyczne i cierpienia duchowe.
Bezgraniczną miłością kochał Matkę Bożą we wszystkich Jej tajemnicach, naśladując Jej cnoty i bezgranicznie Jej ufając. Pozbawiony słuchu i cierpiący fizycznie resztę życia spędził na modlitwie i kontemplacji. Odszedł z tego świata w opinii świętości 16 XII 1916r., w 87 roku życia.
W Notatniku duchowym o. Honorat napisał: „Codziennie od Chrystusa wychodzę, do Chrystusa idę i do Chrystusa wracam.”
Papież Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych 16 X 1988r.
