Data dodania: 2009-02-23 /
Data modyfikacji: 2009-02-23
Józef Sebastian Pelczar, biskup z III Zakonu (1835-1906)
założyciel Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego
Przyszedł na świat 17 I 1842 w małym miasteczku Korczyna koło Krosna jako trzecie z czworga dzieci średnio zamożnych rodziców Wojciecha i Marianny. Dwa dni po urodzeniu został ochrzczony; nadano mu imiona Józef Sebastian. Rodzina Pelczarów była bogobojna, religijna i gospodarna. Wychowany w takiej atmosferze rodzinnego domu Józef Sebastian od najmłodszych lat wykazywał się dużą pilnością w odmawianiu pacierza i gorliwością w pełnieniu posługi ministranta. W nauce wyróżniał się pilnością i wysokim stopniem inteligencji. Lata nauki szkolnej w Rzeszowie to czas, kiedy coraz lepiej zaczął pojmować prawdy wiary, a szczególnie o prawdę Eucharystii. Jego miłość do Matki Bożej cechowała szczera prostota. Kochał i czcił Maryję, która prowadziła go do Jezusa i kapłaństwa. Po zdaniu matury w 1860 r. Wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu. W czasie studiów przeżył okres zrywu niepodległościowego Polaków. Ksiądz Rektor dobrze potrafił nim pokierować. Dnia 17 VII 1864 przyjął święcenia kapłańskie. Jako neoprezbiter krótko pracował jako wikariusz w Samborze, ponieważ został skierowany na studia do Rzymu. Tam uzyskał dwa doktoraty: z teologii i z prawa kanonicznego. W kwietniu 1868 r. wrócił do kraju, by pełnić obowiązki wikariusza w parafi Wojutycze, a potem w Samborze, gdzie otrzymał nominację na prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. W tym czasie wykładał teologię pastoralną i był spowiednikiem benedyktynek na Zasaniu; nie zaniedbywał też pracy kaznodziejskiej i posługi w konfesjonale. W 1877 r. ks. Józef Sebastian otrzymał nominację na profesora zwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie na katedrze historii Kościoła i prawa kanonicznego. Przez rok sprawował nawet urząd rektora tejże uczelni.. W tym czasie napisał kilka poważnych rozpraw naukowych i ascetycznych oraz zasłynął jako wybitny kaznodzieja i rekolekcjonista. W 1894 założył Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Ponad 7 lat mieszkał u franciszkanów konwentualnych i wtedy właśnie wstąpił w szeregi III Zakonu św. Franciszka, a profesję tercjarską złożył przy grobie Biedaczyny z Asyżu. Po 22 latach pracy dla środowiska uniwersyteckiego powrócił do Przemyśla jako biskup nominat. Dnia 13 I 1901 r. z woli papieża Leona XIII objął zarząd diecezją przemyską, którego bogaty program obejmował sprawy duchowe i materialne. Całą swoją pobożność oparł na Eucharystii. Msza św. była dla niego najdoskonalszym środkiem uświęcenia. W kazaniach i publikacjach ukazywał Eucharystię jako dar miłości Boga do człowieka. Z Eucharystii wywodził kult Najświętszego Serca Pana Jezusa. W całym jego życiu nabożeństwo do Eucharystii i do Serca Jezusowego stapiały się w jedno duchowe doświadczenie. Do tych doświadczeń dochodziła pobożność maryjna. Na pierwszy plan w życiu biskupa Józefa Sebastiana wysuwała się zawsze gorliwa dbałość o chwałę Bożą. Tuż po niej znajdowała się Ojczyzna. Niezwykle czynne życie ks. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara przerwała śmierć 28 III 1924 r. „W chwilach ostatnich życia nie zajmuj się już ziemią, lecz Bogiem i duszą. Nie pragnij niczego innego niż tylko Miłosierdzia Bożego. Nie wymawiaj innych słów prócz słodkich imion Jezusa i Maryi. Nie spuszczaj oczu z Ukrzyżowanego i Matki Bolesnej, aż serce bić przestanie, a sen śmierci sklei twe powieki. Wtedy śmierć twoja będzie droga przed obliczem Pana.” Dnia 2 VI 1991 r. podczas Mszy św. przy kościele Najświętszego Serca pana Jezusa w Rzeszowie papież Jan Paweł II dokonał beatyfikacji ks. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara, a kanonizował w Rzymie 18 V 2003 r.
