Św. Koleta z Corbei; dziewica z II Zakonu (1381-1447)
Data dodania: 2009-02-23 /
Data modyfikacji: 2009-02-23
Św. Koleta z Corbei; dziewica z II Zakonu (1381-1447)
Koleta była jedynym dzieckiem Roberta i Małgorzaty Boyletów, uproszonym u Boga po wielu latach za przyczyną św. biskupa Mikołaja. Z wdzięcznością nadano jej imię Nicoletta. Urodziła się 13 I 1381 w Corbei.
Gdy miała 18 lat, zmarli jej rodzice. Sierotą zajął się opat klasztoru w Corbei Raoul de Roye. Koleta wnet zasmakowała w życiu klasztornym, przebywając w kilku zakonach żeńskich. Była również u klarysek i urbanistek, ale i tam nie znalazła swojego miejsca. Opuściła klasztor i jako rekluza spędziła na wyłącznym oddaniu się Bogu 4 lata.
Przypłaciła swoje dobrowolne więzienie w ciemnej celi chwilową utratą wzroku i słuchu. Za to jej życie wewnętrzne niezwykle się rozwinęło.
Za natchnieniem Bożym, zwolniona ze ślubu dozgonnego przebywania w samotności, oddała wszystkie swoje siły reformie klasztorów klarysek. Dla dokonania tego dzieła Koleta otrzymała od papieża Benedykta XIII osobną bullą specjalne upoważnienie. Pomagali jej w tym franciszkanie – zwolennicy reformy, jak np. św. Jan Kapistran.
Bóg za życia obdarzył Koletę darem wizji i proroctw, charyzmatem czytania we wnętrzu człowieka i uzdrawiania chorych. Święta miała szczególne nabożeństwo do dusz czyśćcowych. Pomimo bardzo ożywionego apostolatu i surowego życia Koleta dożyła 66 lat; zmarła w Gandawie (Belgia) 6 III 1447.
Do swoich sióstr napisała: ”Miłujcie tę wspaniałą cnotę [dźwiganie krzyża] za przykładem Jezusa Chrystusa, chwalebnego Ojca naszego św. Franciszka i naszej św. Matki Klary… Wiernie przestrzegajmy tego, cośmy przyrzekły. A gdy z ludzkiej ułomności w czymś uchybimy, natychmiast poprawiajmy się przez świętą pokutę, zważając na to, aby dobrze żyć i święcie umierać. Niech nas wszystkie napełni swoją pociechą Bóg wszechmogący: Ojciec wielkiego miłosierdzia, Syn przez świętą mękę swoją i Duch Święty, źródło pokoju, słodyczy i miłości. Amen.”
Papież Pius VII kanonizował ją 24 maja 1807 r.
