Nowicjat trwa rok i jest okresem, w którym nowicjusz rozpoczyna życie w Zakonie, stara się lepiej zrozumieć i pogłębić osobistą decyzję naśladowania Jezusa Chrystusa w Kościele i dzisiejszym świecie w duchu św. Franciszka oraz coraz głębiej poznaje i praktykuje franciszkański sposób życia. Nowicjusz nie składa jeszcze ślubów zakonnych (posłuszeństwa, ubóstwa i czystości), ale się do nich przygotowuje. Uwieńczeniem nowicjatu jest właśnie ceremonia złożenia pierwszych ślubów zakonnych (czasowych) na okres jednego roku. Bracia nowicjusze, podobnie jak bracia postulanci, żyją pod kierownictwem wychowawcy (ojca magistra).

Dom zakonny i kościół pw. św. Walentego

Sanktarium Matki Bożej Bolesnej

Nowicjat

Archidiecezja poznańska, woj. wielkopolskie

O. Edwarda Frankiewicza 4

64–113 Osieczna

tel. 512 709 352

franciszkanie.osieczna.pl

klasztor@franciszkanie.osieczna.pl

Historia

Reformatów sprowadził do Osiecznej w 1622 r. Adam Olbracht Przyjemski i umieścił przy kaplicy św. Walentego, znajdującej się poza miastem. Około 1630 r. został wzniesiony pierwszy drewniany klasztor. W latach 1680–82 wybudowano murowany klasztor dzięki pomocy Jana z Bnina Bnińskiego. W latach 1729–33 powstał obecny kościół, którego projektantem był słynny architekt Pompeo Ferrari. Przy budowie był zatrudniony brat Mateusz Osiecki. Rokokowe wyposażenie wnętrza wykonał w latach 1784–87 Antoni Schultz z Rawicza, któremu pomagali bracia zakonni, snycerze i stolarze br. Tomasz Mielnarski i br. Antoni Sikorski. Wnętrze świątyni urzeka prostotą i zarazem pięknem. Jest to klasyczny przykład architektury ,,reformackiej”. W kościele i klasztorze znajduje się kilkadziesiąt płócien, przedstawiających świętych i błogosławionych franciszkańskich. W latach osiemdziesiątych były one poddane konserwacji. Szczególną wartość artystyczną mają obrazy pędzla znakomitego malarza Franciszka Smuglewicza (1740–1810). Dużą wartość artystyczną przedstawia także krucyfiks umieszczony w głównym ołtarzu.

Konwent w Osiecznej należał do pierwszych fundacji reformackich na ziemiach polskich. Wraz z klasztorem w Miejskiej Górce, na tzw. Goruszkach, stał się zalążkiem najpierw kustodii, a później prowincji pw. św. Antoniego z Padwy.

W kościele klasztornym znajduje się obraz Matki Bożej Bolesnej, tzw. Osieckiej, łaskami słynący, koronowany papieskimi koronami przez arcybiskupa metropolitę poznańskiego Jerzego Strobę 5 sierpnia 1979 r. Dużą czcią wiernych cieszy się obraz św. Walentego, kapłana i męczennika, także słynący łaskami, który znajduje się w jednym z bocznych ołtarzy.

W 1834 r. rząd pruski skasował klasztor. Zakonnicy powrócili do niego w 1861 r., aby z polecenia arcybiskupa Leona Przyłuskiego objąć kierownictwo domu księży emerytów, który mieścił się w klasztorze. Od 1898 r. przebywał w konwencie osieckim komisarz prowincjalny, dawny zasłużony misjonarz w Konstantynopolu, o. Anastazy Szpręga. Po jego śmierci wy 1911 r. opiekę nad kościołem i klasztorem sprawował aż do odrodzenia w 1923 r. Prowincji Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny o. Nilus Gierszewski.

W czasie Powstania Wielkopolskiego (1919-1920) w klasztorze mieścił się Wielkopolski Sztab Powstańczy. Pod przewodnictwem miejscowego proboszcza, ks. dziekana Pawła Steinmetza, odbywały się tam narady powstańcze. Po zwycięstwie pod Wiatrakami 19 stycznia 1920 r. w klasztorze mieściła się Wielkopolska Szkoła Podoficerska.

W okresie międzywojennym w klasztorze w Osiecznej mieściło się studium filozofii. W czasie okupacji hitlerowskiej kościół został zamknięty, a klasztor zamieniony na więzienia dla osób świeckich i sióstr elżbietanek. Wiele spośród z nich zmarło tam z wycieńczenia i pracy ponad siły. Zniszczeniu uległy naczynia i paramenty kościelne, wyposażenie wnętrza klasztoru, a także liczne starodruki z bogatej biblioteki klasztornej.

Po wojnie w klasztorze umieszczono nowicjat, który znajduje się tam do chwili obecnej oraz przejściowo tzw. humaniorę, w ramach której klerycy przed podjęciem studiów filozoficznych i teologicznych uzupełniali swoje wykształcenie średnie.

W 1984 r. kościół przeżył wielką tragedię – pożar, który zniszczył wnętrze świątyni. Po przeprowadzeniu gruntownego remontu świątynia znowu jaśnieje swoim niezwykłym blaskiem i pięknem.