21 pazdziernika - im. o. Dacjusz
Aktualności

Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018

Data dodania: 2017-10-05

Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018

W dniu 28.09.2017 r. w Wyższym Seminarium we Wronkach odbyła się uroczysta Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018. W kościele klasztornym odbyła się uroczysta Msza święta, której przewodniczył o. Prowincjał Bernard Marciniak, który wygłosił również słowo do zgromadzonych.

Na oficjalną część Inauguracji przybyło wielu gości wśród nich reprezentanci lokalnych władz i najważniejszych wronieckich instytucji, profesorowie naszego seminarium oraz współbracia z innych klasztorów naszej Prowincji. Wykład inauguracyjny pod tytułem „Jak nie należy mówić o Bogu" wygłosiła prof. dr hab. Viara Maldzieva.

Homilia Ministra Prowincjalnego, wygłoszona podczas Mszy św.:

"Czcigodni profesorowie naszego wyższego seminarium duchownego na czele z ks. dziekanem WT, umiłowani w Chrystusie bracia w kapłaństwie i w świętym Ojcu naszym Franciszku z Asyżu na czele z ojcem Joachimem, drodzy przedstawiciele III zakonu franciszkańskiego, kochani bracia klerycy, drodzy bracia i siostry,
Słowo Boże ostatnich dni mówi nam o powrocie Ludu Wybranego z tzw. niewoli babilońskiej. Powrót do ziemi obiecanej stał się możliwy po roku 538 p.n.Ch. po tzw. dekrecie Cyrusa II Wielkiego, króla Persji, który podbił Babilonię i uwolnił z niej - deportowanych tam przez Nabuchodonozora II w 586 roku p.n.Ch. - żydów. Cyrus II Wielki był władcą tolerancyjnym, w którym DeuteroIzajasz upatruje narzędzie Jahwe, a Ezechiel nazywa go nawet pomazańcem Bożym. 
Po powrocie do ojczyzny najpilniejsze zdaje się być odbudowanie świątyni jerozolimskiej, chluby Izraela - mieszkania Boga, w którym umieścił On swoje imię. Ta jedyna, wspaniała świątynia Izraela, jak pamiętamy, została zbudowana w Jerozolimie dla Boga Jahwe za czasów Salomona, czyli przed rokiem 929 p.n.Ch. Była ona przede wszystkim siedzibą świętej obecności Boga - szekiny, a poza tym był pewnym miejscem spotkania z Bogiem dla każdego żyda. Zburzona niestety przez Nabuchodonozora w 586 roku, została po niewoli babilońskiej odbudowana za czasów przywódców żydowskich Zorobabela i Jozuego, w szóstym roku rządów króla perskiego Dariusza I Wielkiego w roku 515 p.n.Ch.  
Wielkim orędownikiem jej odbudowy był - jak słyszeliśmy w I czytaniu - prorok Aggeusz. Cała króciutka księga Aggeusza ukazuje go nam jako męża czynu, z całą energią zmierzającego do wytkniętego celu. Tym celem była odbudowa świątyni, zaniechana przez mieszkańców Judy w roku 536 p.n.Ch. z powodu intryg i urzędowego zakazu, jak i własnej ich opieszałości.
W czterech mowach Aggeusza zawiera się:- wezwanie do odbudowy świątyni, - porównanie starej świątyni (Salomonowej) do nowej - oraz podkreślenie zależności dobrobytu w kraju od odbudowy Domu Pańskiego. - Księgę kończy tajemnicza obietnica dana Zorobabelowi. Wyjątkowo dobrze znamy rozpiętość czasu działania Proroka Aggeusza. Wszystkie cztery jego wystąpienia są dokładnie datowane na drugi rok rządów Dariusza I Wielkiego, tzn. na r. 520 przed Chr.: pierwsze wystąpienie dokonało się we wrześniu tegoż roku - ostatnie w grudniu. I to jest cała księga proroka Aggeusza!
Klęski i niepowodzenia gospodarcze, trapiące kraj, uznał Prorok za wyraz kary Bożej, właśnie za zwłokę w odbudowie domu Bożego - to jest treścią dzisiejszego czytania. 
Chciałbym zatem dzisiaj dotknąć tematu świątyni, która była oznaką obecności Boga wśród ludzi. Świątyni nie ma w już Jerozolimie. Owa tzw. II świątynia, odbudowana po niewoli babilońskiej - kojarzona z Zorobabelem, Zachariaszem i Aggeuszem, Ezdraszem i Nehemiaszem, później przebudowana gruntownie jeszcze w czasach Heroda Wielkiego, tzn. między 30 a 20 rokiem p.n.Ch, została póki co bezpowrotnie zburzona przez Rzymian pod wodzą Tytusa w roku 70 po Ch. Została jedynie Ściana Płaczu. Tak skończyła się pewna era świątyni - chluby Izraela - era ofiar całopalnych i kadzideł. 
Warto jednak wspomnieć, że już osiem wieków wcześniej prorocy Izajasz, Jeremiasz i Ezechiel, jeden gwałtowniej od drugiego, piętnowali powierzchowność kultu sprawowanego w świątyni i co więcej praktyki bałwochwalcze, które zostały tam wprowadzone. W końcu prorocy mówią również o opuszczeniu przez Jahwe tego miejsca, które sobie kiedyś sam wybrał, i zapowiadają przyszłe zburzenie świątyni, co ma być karą za grzechy całego narodu.  Mimo wielkiego przywiązania do świątyni jerozolimskiej, pojawia się więc pod koniec okresu proroków i z czasem utwierdza coraz bardziej nowy nurt w religijnym myśleniu Izraelitów: przestrogi Jeremiasza dotyczące zburzenia świątyni i później samo jej zburzenie oraz niewola przyczyniły się do podjęcia troski o kult bardziej duchowy, odpowiadający bardziej religii serca. Przebywając na wygnaniu wyraźniej się odczuwa, że Bóg jest obecny wszędzie tam, gdzie panuje, tam, gdzie jest czczony.
Sam Jezus Chrystus, ze względu na to kim jest, totalnie rewolucjonizuje spojrzenie na świątynię. On, który widział świątynię jerozolimską w najpiękniejszej jej formie - po przebudowie Heroda Wielkiego - wskazuje na swoje ciało jako nową, prawdziwą świątynię Boga, miejsce pełnej, doskonałej obecności Boga w świecie. On sam stał się dla każdego człowieka szansą spotkania z Bogiem. Zburzcie tę świątynię, a ja w trzy dni ją odbuduję. Oto nowa świątynia, nie uczyniona ręką ludzką, ale świątynia, w której Słowo Boże wybrało sobie mieszkanie wśród ludzi. Po zmartwychwstaniu Jego ciało, zostanie przemienione i wskutek tego będzie mogło być obecne w każdym miejscu i po wszystkie czasy w Ofierze Eucharystycznej. Wówczas już świątyni jerozolimskiej nie pozostanie nic innego jak rozsypać się w gruzy, jak to się stało faktycznie w roku 70 p.Ch.
Nauczanie św. Pawła nadaje teologii świątyni kolejny, nowy impuls. Apostoł narodów zapewnia swych słuchaczy - chrześcijan, że skoro przyjmują Boga w sakramentach świętych, szczególnie w Eucharystii, to sami stają się świątynią Boga; wy jesteście świątynią Boga! Tak, moi drodzy, możemy sparafrazować św. Pawła: jesteśmy przybytkiem Ducha Świętego! Uczestnicząc w łasce Chrystusa nosimy Jego boską obecność w sobie, On w nas mieszka w Swoim Duchu, przez łaskę, każdy z nas jest nosicielem Boga - Theoforos, nosicielem Chrystusa - Christoforos. Dawne sanktuarium było zaledwie obrazem tej prawdziwej świątyni, sugestywnym, lecz niedoskonałym, krótkotrwałym i obecnie wchłoniętym przez rzeczywistość.
Ludzka dusza jest świątynią Boga. Paweł stawia zatem zupełnie nowe akcenty, które - myślę - warto rozważyć w świetle Aggeuszowego wezwania do odbudowy świątyni. To wezwanie się nie przedawniło, jest aktualne tak, jak aktualne i żywe jest Słowo Boże.
Potrzeba dziś i nam odbudować świątynię Boga w naszych sercach, w naszym życiu. Przywołajmy ponownie rozważania Aggeusza: Rozważcie tylko, jak się wam wiedzie! Siejecie wiele, lecz plon macie lichy; przyjmujecie pokarm, lecz nie ma go do sytości; pijecie, lecz nie gasicie pragnienia; okrywacie się, lecz się nie rozgrzewacie; ten, kto pracuje, aby zarobić, pracuje [odkładając] do dziurawego mieszka!
Czy nie można by sparafrazować tych konstatacji podnosząc nasze współczesne obserwacje dot. życia kościelnego: na szczęście mamy co jeść i pić, ale czy nie jest tak, że nasze frustracje we wspólnotach, poczucie osamotnienia i niezrozumienia, brak powołań czy zblazowanie nie są skutkiem braku troski o świątynię Boga w sercu? Takich pytań można by oczywiście postawić bardzo wiele. Czy niektóre świątynie serc nie leżą w katastrofalnej ruinie obojętności i formalizmu? I nie chodzi o to, że brak troski o duszę skutkuje karą Bożą, ale sprawę ujmując pozytywnie można zapytać: ile błogosławieństwa Bożego przyniosłaby troska o świątynię duszy?
Budowa świątyni duchowej, posługując się wciąż biblijnym obrazem: troska o mieszkanie Boga w ludzkim sercu, tzn. pogłębianie więzi przyjaźni z Jezusem, jest wciąż najważniejszym priorytetem życia chrześcijańskiego, a co dopiero zakonnego... Jest bez porównania ważniejsze niż choćby budowanie i upiększanie ścian oraz wzmacnianie dachów świątyń, kościołów i klasztorów czy nabywanie wszelkich kompetencji, sprawności czy tytułów, a nawet ważniejsze niż akcje duszpasterskie czy charytatywne, które bez tego wewnętrznego spoiwa są zupełnie puste . Musimy sobie to na nowo powiedzieć. 
Kluczem do dobrego duszpasterstwa, szczęścia zakonnego, wszelkiej duchowej płodności i żywotności jest troska o duszę,  świątynię serca.
Budowa duchowej świątyni, wolna oczywiście od udawania, od popadania w pokusę estetyzmu i efekciarstwa - pod okiem wychowawców i profesorów jest w seminarium duchownym bez porównania ważniejsza niż zdobywanie wiedzy, stypendiów czy temu podobnych rzeczy. Wbrew podejściu rankingowemu, promowanemu przez uniwersytety, wbrew psychologizacji i socjologizacji formacji zakonnej oraz duszpasterstwa, chcę powtórzyć, że najważniejsza jest szczerość w żywej relacji z Panem Bogiem. 
W dobie współczesnej światu bardzo potrzeba świętych ludzi, nowego świętego Franciszka - nawet jeśli miałby nam wiele powywracać. Potrzeba go bardziej niż skutecznych działaczy czy błyskotliwych mówców. Nie ma ważniejszego obowiązku osoby duchownej niż troska o świątynię Boga w sercu.
Przy tej okazji chcę zwrócić uwagę na służbę Bożą: Eucharystię i brewiarz, które są uprzywilejowanym miejscem objawienia świętości i mocy Boga. Troska o godne i piękne ich sprawowanie bez wątpienia stanie się źródłem wszelkiego Bożego błogosławieństwa. Podobnie modlitwa myślna, którą Papież Benedykt określa najważniejszym obowiązkiem osoby duchownej...
Prośmy dziś Ducha Świetego, aby w nas zamieszkał, aby nas odnawiał, odbudowywał w nas świątynię Bożej chwały, i nas prowadził przez całe życie, szczególnie w tym roku formacyjnym.
Maryję, najdoskonalszą i najpokorniejszą Służebnicę i Matkę Pana, jak Ją określa św. Franciszek, pierwszą świątynię, w której zamieszkał Bóg na ziemi (Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas w Niej), prośmy, aby wyprosiła nam miłość i dyspozycyjność serca na przyjęcie Go dziś w Komunii św. do świątyń naszych serc".  

Tekst: Konrad Zwierzyński OFM

Zdjęcia: Fabian Witkowski OFM

Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018
Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018
Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018
Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018
Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018
Inauguracja Roku Akademickiego 2017/2018

Franciszkanie
Poleć stronę franciszkanie.net
Poleć naszą witrynę swoim znajomym


Franciszkanie
Polecamy
James Maniackal w Kadynach
Franciszkańskie Liceum Ogólnokształcące
FRANCISZKAŃSKA BURSA DLA MŁODZIEŻY MĘSKIEJ - OLSZTYN
Instytut Świecki Misjonarek Królewskości Chrystusa
Liceum Franciszkańskie w Toruniu
1% podatku na szkoły franciszkańskie

Tapety na pulpit
Franciszkanie
Refleksje

Chwalcie i błogosławcie mojego Pana, dziękujcie Mu, i służcie z wielką pokorą.
(św. Franciszek z Asyża)

Franciszkanie