Działy

• Pielgrzymka

  ---

• Franciszkańskie "sznurki"

  ---

• Msze w naszych klasztorach

  ---

• Patronat medialny

  ---

• Franciszkański Ruch Ekologiczny

  ---

• Klasztory naszej prowincji

  ---

• Modlitwy

  ---

• Duchowość franciszkańska

  ---

• Lectio Divina

  ---

• Teologia moralna

  ---

• Różne

  ---

• Ekologia

  ---

Na IV niedzielę Wielkiego Postu

Data dodania: 2011-04-03

---

Kto na swojej drodze spotyka Światłość - Światłość świata, nie może przejść obok niej obojętnie. Człowiek, którego uzdrowił Jezus w dzisiejszym opisie ewangelicznym, spotkał Pan, uwierzył i wyznał wiarę w Syna Człowieczego. W opozycji jednak do uzdrowionego stoję faryzeusze, którzy mimo, że widzieli, to w stosunku do Jezusa zachowywali się jakby Go w ogóle nie dostrzegali. Cóż z tego wynika?

Czytając dzisiejszą Ewangelię od razu budzi się w nas wielka sympatia wobec uzdrowionego ślepca. Z przedstawionej relacji wynika, że przeszedł on przez wielką próbę, odparł cały szereg ataków i wyszedł z nich zwycięsko. Choć naraził się bardzo faryzeuszom i opinii publicznej, to w ostatecznym rozrachunku sprawę wygrał. Nic go nie powstrzymało przed tym, żeby upaść przed Chrystusem na kolana i wyznać swoją wiarę w Jego Bóstwo.

Kiedy analizujemy całe to zajście, możemy powiedzieć, że niewidomy po spotkaniu z Panem Jezusem stał się widzącym. Ci zaś z pośród faryzeuszów, którzy uważali, że dobrze widzą, nadal pozostali ślepi na Chrystusa, na Jego dobro i miłość, którą chciał również im ofiarować. Faryzeusze poprzez wyrzucenie i ignorowanie uzdrowionego niewidomego, odrzucili właściwie Jego samego. Można mieć wzrok niczym sokół, a nie zauważać tego, co najistotniejsze i najbardziej wartościowsze w życiu.

Paradoks, ci którzy sądzili, że widzą, teraz stali się niewidomi. Natomiast niewidomy stał się jeszcze bardziej widzącym. Dochodzi on do pełni światła wiary. To, że jego oczy się otworzyły, było tylko znakiem tego, że jego serce otworzyło się jeszcze szerzej na wiarę w Jezusa.

Także w naszym życiu ważne jest, abyśmy uznali własną ślepotę. Co to znaczy? Przecież nasza sytuacja pod wieloma względami podobna jest do sytuacji niewidomego od urodzenia. Podobnie jak wzrok niewidomego stopniowo poprawia się i doprowadza go do rozpoznania Jezusa, jako Zbawiciela świata, tak i łaska, jaką otrzymaliśmy na chrzcie świętym, stanowi dla nas możliwość rozwoju ku dojrzałości i jasności widzenia w wierze. A wiara oznacza nowy sposób widzenia. Kto wierzy, widzi głębiej, przenikliwiej, widzi to, co istotne.

„Idź i obmyj się w sadzawce Siloe - to znaczy: Posłany".

 

Jozue Misiak OFM

 

 

Poleć stronę franciszkanie.net

Poleć naszą witrynę swoim znajomym

Refleksje