|
Działy
Aktualności
O. Prowincjał o św. Franciszku - JarocinData dodania: 2011-10-07
Uroczystej Mszy św. koncelebrowanej, odprawionej we wtorkowy wieczór w kościele parafialnym św. Antoniego Padewskiego dla uczczenia św. Franciszka, przewodniczył prowincjał, ojciec dr Filemon Janka. Dzień wspomnienia założyciela zakonu to także święto poznańskiej prowincji franciszkanów, której patronuje Biedaczyna z Asyżu. Eucharystię sprawowano w intencji wszystkich czcicieli św. Franciszka oraz dobrodziejów klasztoru i parafii. Był to również początek kilkudniowej wizytacji kanonicznej przeprowadzonej przez prowincjała przed zbliżającą się kapitułą. Dzień wcześniej w parafii odprawione zostało nabożeństwo „Transitus".Ojciec Lesław Szymborski, gwardian jarocińskiego klasztoru na wstępie Mszy św. przypomniał, że święty Franciszek był człowiekiem niezwykłym w swojej prostocie i w głębi przeżywania Ewangelii, a dzięki swojemu radykalizmowi i gorącemu umiłowaniu Boga stał się siłą Kościoła w XIII wieku. - Także dziś świadectwo jego życia i przesłanie stają się szczególnie mocne w świecie, w którym jakże potrzeba Franciszkowego „pokoju i dobra". (...) Kościół i klasztor można zobaczyć. Ale najważniejsze jest to, co dokonuje się we wnętrzach, w sercach tych, do których zostaliśmy posłani jako bracia mniejsi. Ojcze prowincjale, nasza zakonna i kapłańska posługa w Jarocinie obejmuje ponad 9 tys. wiernych i ponad tysiąc osób będących na służbie Ojczyzny w mundurach oraz ich rodziny. Moi współbracia na co dzień katechizują też w szkołach. Wszyscy służymy tym, którzy szukają Boga - powiedział ojciec Lesław. W kazaniu ojciec dr Filemon Janka podkreślił, że czas wizytacji jest bardzo istotny, gdyż dotyczy on przyszłości nie tylko prowincji, ale i zakonu franciszkańskiego. - Staramy się dokładnie przeanalizować minione lata, obiektywnie ocenić to, co udało nam się zrobić, poprawić, osiągnąć. Dziękując za całe otrzymane dobro, krytycznie spoglądamy w przeszłość, aby stwierdzić co spowodowało, że być może oddaliliśmy się od naszego charyzmatu. Zastanawiamy się nad tym, co minęło, ale patrzymy w przyszłość, do przodu. Na to, co przed nami się jawi. Dokonujemy więc swoistego obrachunku z przeszłością, aby móc założyć mocny fundament do budowania naszej przyszłości. (...) W takich momentach przychodzi nam z pomocą nasza historia w myśl maksymy, że „historia jest nauczycielką życia". Historia pokazuje nam, w jaki sposób żyć, aby uchronić się przed niebezpieczeństwami, które niosą wszystkie czasy, w jakich przypadło żyć naszym poprzednikom, a zwłaszcza naszemu założycielowi - św. Franciszkowi. Od nich należy czerpać moc i siłę do przezwyciężania trudności naszych czasów - tłumaczył prowincjał. Nawiązał także do ostatniej wizyty Benedykta XVI w swojej ojczyźnie, która jest kolebką reformacji. - W sposób bardzo delikatny, ale i konsekwentny papież ukazał nauczanie i doktrynę Kościoła, który za cenę kompromisu nie może uczestniczyć w procesie, który od wieków kształtował się jako błędna teologiczna doktryna. Dlatego wizyta w miejscu życia Marcina Lutra była gestem ekumenizmu wobec ludzi, którzy tę doktrynę wyznają. Gestem szacunku wobec wielu szlachetnych osób, którzy w tej wierze trwają. Nie była zmianą fundamentalnych praw, którymi Kościół żyje od początku, co byłoby na rękę wielu współczesnym ludziom i mediom, które w epoce postmodernizmu utraciły obiektywne pojęcie prawdy, dobra i piękna. W pewnym sensie można zrozumieć myślenie Marcina Lutra, które nieodrodnie wpisane było w czasy, w których przyszło mu żyć. Przecież wtedy, podobnie jak i dziś, na nowo przeżywały swój renesans idee humanizmu i to tego najbardziej radykalnego, który swój początek ma w starożytnej Grecji, z Protagorasem na czele. „Homo mensura" - „człowiek miarą wszystkich rzeczy". Stąd zasady reformatorów: „sola fide, sola gratia, sola scriptura" - „tylko wiara, tylko łaska, tylko Pismo Święte", a w konsekwencji „tylko ja". Dzisiaj przeżywamy to samo. Wielkość człowieka urasta do megapotęgi - mówił kaznodzieja. Dodał, że Kościół, tak jak Chrystus był zawsze znakiem sprzeciwu. - Możemy powiedzieć, że jesteśmy na „topie", ale przecież nie o to chodzi. To jest właśnie konsekwencja współczesnego humanizmu, który za „na topie" uznaje tych, którzy mają najlepsze wyniki sondażowe. Jesteśmy „na topie", bo prorok naszych czasów, Ojciec Święty Benedykt XVI, w ten sposób, jak św. Franciszek i myśliciele naszego zakonu, pokazuje prawdę o Bogu i o świecie: w oparciu o miłość, która jest fundamentem wszelkiego istnienia. I w tym nie różni się niczym papież od naszego założyciela. Ten Chrystocentryzm św. Franciszka i jego uczniów, szczególnie na początku w pierwszej fazie tworzenia wspólnoty zakonnej, ukształtował jego tożsamość. I winien kształtować także naszą tożsamość, gdyż to Chrystus jest „alfą i omegą, początkiem i końcem". Dlatego to właśnie do Niego mamy się nieustannie odwoływać, również w życiu zakonnym. To od Niego wszystko zależy, nawet, jeśli na podstawie sondaży może się wydawać coś innego - podkreślił prowincjał. Ojciec Filemon zachęcał wszystkich do odkrywania na nowo piękna szkoły franciszkańskiej. - Możemy zrozumieć na nowo i podjąć to zbyt często powtarzane zdanie św. Franciszka: „Bóg mój i wszystko moje". Aby tak powiedzieć trzeba mieć ogromną wiarę i nadzieję, ale przede wszystkim miłość. Bo to zdanie nie wynika tyle z diagnozy rzeczywistości, o którą zabiegają prawie wszystkie ośrodki badania opinii publicznej, ale z miłości do ludzi i do czasów, w których się żyje. Nie wynika z niemożliwości fizycznej obrony przed złem, które ma do dyspozycji nowoczesne środki przekazu informacji i ogromne pieniądze. To zdanie „Bóg mój i wszystko moje" wynika z franciszkańskiej prostoty, która przez wieki towarzyszy wielu świętym naszego zakonu i z przekonania, że Bóg jest większy niż problemy, z którymi przyszło nam się zmagać. To właśnie ze względu na Niego podejmujemy życie zakonne, które jest zupełnie niekompatybilne z charakterem współczesności oraz anachronizmem i staroświeckością dla wielu ludzi. W związku z tym, mając na uwadze historię zakonu, życzę swoim współbraciom i wszystkim uczestniczącym w tej uroczystej mszy św., abyśmy żyjąc charyzmatem św. Franciszka pokazywali dobro, piękno i prawdę w sposób rzeczywiście adekwatny, odpowiadający poznaniu tego, kim jest Bóg, kim jest człowiek i czym jest rzeczywistość, która nas otacza - podsumował franciszkanin. Na zakończenie mszy św. prowincjał wręczył przedstawicielom rodzin z parafii św. Antoniego obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Wizerunek został poświęcony w czasie nawiedzenia parafii św. Antoniego przez kopię Ikony Jasnogórskiej. Przez najbliższe trzy, cztery lata będzie przekazywany od domu do domu w ramach tzw. małego nawiedzenia. W każdej rodzinie obraz będzie „gościł" przez dobę. Po Eucharystii każdy mógł również uczcić relikwie św. Franciszka. Lidia Sokowicz
Poleć stronę franciszkanie.net Poleć naszą witrynę swoim znajomym
 Polecamy    Refleksje Święte Posłuszeństwo zawstydza wszelkie cielesne i grzeszne pożądania, utrzymuje ciało w umartwieniu, aby było posłuszne duchowi. (św. Franciszek z Asyżu) |
